آیه ۸۹ سوره نمل: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۸۹ سوره نمل''' هشتاد و نهمین [[آیه]] از بیست و هفتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۸۹ سوره نمل''' هشتاد و نهمین [[آیه]] از بیست و هفتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. موضوع آیه بیان پاداش [[مؤمنان]] و ایمن بودن آنان از وحشت مواقع [[قیامت]] است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث برای بندگان خوب و [[مؤمن]] [[خداوند]] در قیامت پاداشی بهتر و خوبتر از اعمال آنان و ایمنی از [[فزع]] و سختی و هراس روز قیامت را بیان کرده است. به گزارش مکارم در اینکه منظور از «حسنه» چیست؟ [[مفسران]] تعبیرات گوناگونی دارند: بعضی آن را به کلمه [[توحید]] و «[[لا إله إلا الله|لا اله الا الله]]» و [[ایمان]] به [[خدا]] [[تفسیر]] کردهاند و بعضی آن را اشاره به [[ولایت]] [[علی بن ابیطالب]] و [[دوازده امام|ائمه معصومین]] میدانند. به گفته وی، در [[روایات]] متعددی که از طریق [[اهل بیت]] رسیده؛ بر این معنا تأکیده شده است. از جمله اینکه از [[امیرالمؤمنین|امیرمؤمنان]] نقل شده است: «حسنه» شناخت ولایت و دوستی ما اهل بیت است و «سیئه» انکار ولایت و دشمنی ما اهل بیت میباشد.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۵۷۲-۵۷۳|ج=۱۵}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | نمل | ||||
| تعداد آیات سوره | ۹۳ | ||||
| شماره آیه | ۸۹ | ||||
| شماره جزء | ۲۰ | ||||
| شماره حزب | ۷۷ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۸۹ سوره نمل هشتاد و نهمین آیه از بیست و هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. موضوع آیه بیان پاداش مؤمنان و ایمن بودن آنان از وحشت مواقع قیامت است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْهَا وَهُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«هركس كه نيكي در ميان آورد پاداشِ بهتر از آن خواهد داشت و آنان از پريشاني آن روز ايمناند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«هر کس که کار نیکی پیش آورد، او را پاداشی است بهتر از آن، و آنان از هراس آن روز ایمن هستند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث برای بندگان خوب و مؤمن خداوند در قیامت پاداشی بهتر و خوبتر از اعمال آنان و ایمنی از فزع و سختی و هراس روز قیامت را بیان کرده است. به گزارش مکارم در اینکه منظور از «حسنه» چیست؟ مفسران تعبیرات گوناگونی دارند: بعضی آن را به کلمه توحید و «لا اله الا الله» و ایمان به خدا تفسیر کردهاند و بعضی آن را اشاره به ولایت علی بن ابیطالب و ائمه معصومین میدانند. به گفته وی، در روایات متعددی که از طریق اهل بیت رسیده؛ بر این معنا تأکیده شده است. از جمله اینکه از امیرمؤمنان نقل شده است: «حسنه» شناخت ولایت و دوستی ما اهل بیت است و «سیئه» انکار ولایت و دشمنی ما اهل بیت میباشد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره نمل، بیست و هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره شعراء و پیش از سوره قصص نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره نمل، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۴: ۵۷۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۵: ۵۶۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۳۸۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۳۸۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۵: ۵۷۲-۵۷۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره نمل»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۲۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
