آیه ۲۱۴ سوره شعراء: تفاوت میان نسخهها
(ایجاد مقاله آیات) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۱۴ سوره شعراء''' دویست و چهاردهمین [[آیه]] از بیست و ششمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. متن آیه به [[فرمان|فرمان]] [[قرآن]] به [[پیامبر اسلام]] مبنی بر تعیین و بیان برنامههای [[اعتقاد|اعتقادی]] و عملی او اشاره دارد. | |||
== متن == | == متن == | ||
متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کردهاند:<ref>{{پک|رازی|۱۴۲۰|ک=تفسیر کبیر|ص= | متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کردهاند:<ref>{{پک|رازی|۱۴۲۰|ک=تفسیر کبیر|ص=۵۳۵|ج=۲۴}}</ref><ref>{{پک|طباطبایی|۱۳۹۵|ک=تفسیر المیزان|ص=۴۴۳|ج=۱۵}}</ref> | ||
<blockquote>{{آیه خودکار|تزئینی=بله}}</blockquote> | <blockquote>{{آیه خودکار|تزئینی=بله}}</blockquote> | ||
== ترجمه == | == ترجمه == | ||
[[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک|گمشادزهی|۱۳۹۴|ک=ترجمه معانی قرآن کریم|ص= | [[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک|گمشادزهی|۱۳۹۴|ک=ترجمه معانی قرآن کریم|ص=۳۷۶}}</ref> | ||
<blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote> | <blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote> | ||
[[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازدهامامی|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک|خرمشاهی|۱۳۹۳|ک=ترجمه خرمشاهی|ص= | [[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازدهامامی|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک|خرمشاهی|۱۳۹۳|ک=ترجمه خرمشاهی|ص=۳۷۶}}</ref> | ||
<blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote> | <blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote> | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به پیامبر اسلام فرمان میدهد که نزدیکان و خویشاوندان خود را [[انذار]] و به پذیرش [[دین]] [[اسلام]] دعوت کند. براساس متن آیه چنین آمده است: «خویشاوندان نزدیکت را انذار کن.» به گزارش مکارم، بر اساس آنچه که در تواریخ [[اسلامی]] نقل گردیده: پیامبر اسلام به مدت سه سال دعوت خود را به شکل مخفیانه و در [[مکه]] انجام میداد. اما هنگامیکه [[آیه انذار|آیه موردبحث]] و [[آیه ۹۴ سوره حجر]] بر او نازل شد، مأمور شد که دعوتش را آشکار سازد و ابتدا از خویشاوندان نزدکش آغاز کند. پیامبر نیز خویشان خویش را در مجلسی دعوت نمود و پس از اطعام ایشان، پیام و فرمان الهی را به آنان ابلاغ نمود. سپس از خویشاوندانش تقاضای یاری کرد ولی هیچکس جز [[علی بن ابیطالب]] که در آن جمع از همه کوچکتر بود، درخواست یاری او را پاسخ نگفت. [[رسول خدا]] نیز پس از [[اتمام حجت]] با خاندانش، علی را [[اخوت|برادر]] و [[وصی]] و [[خلیفه]] خود در میان مردم خواند و دیگران را به [[اطاعت]] از او دعوت نمود.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۶۶-۳۶۷ و ۳۷۱-۳۷۳|ج=۱۵}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
به گزارش ''[[فرهنگنامه علوم قرآن]]''، [[سوره شعراء|سوره شعرا]]، بیست و ششمین [[فهرست سورههای قرآن|سوره قرآن]] است. این [[سوره]] را در [[ترتیب نزول قرآن|ترتیب نزول]]، چهل و هفتیمن سوره نازل شده بر [[محمد|پیامبر اسلام]] دانستهاند که پس از [[سوره واقعه]] و پیش از [[سوره نمل]] نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج [[آیه]] ([[آیه ۱۹۷ سوره شعراء|۱۹۷]] و [[آیه ۲۲۴ سوره شعراء|۲۲۴]] تا [[آیه ۲۲۷ سوره شعراء|۲۲۷]]) از آن را [[سوره مدنی|مدنی]] و الباقی را [[سوره مکی|مکی]] دانستهاند. در سوره شعراء، یک آیه [[ناسخ و منسوخ|ناسخ یا منسوخ]] گزارش کردهاند.<ref>{{پک|1=دفتر تبلیغات اسلامی|2=۱۳۸۸|ک=فرهنگنامه علوم قرآن|ص=۲۹۵۴|ف=سوره شعراء}}</ref> | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
{{ناوبری آیات}} | {{ناوبری آیات}} | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | |||
[[رده:آیههای مکی قرآن]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | شعراء | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۲۷ | ||||
| شماره آیه | ۲۱۴ | ||||
| شماره جزء | ۱۹ | ||||
| شماره حزب | ۷۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۱۴ سوره شعراء دویست و چهاردهمین آیه از بیست و ششمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. متن آیه به فرمان قرآن به پیامبر اسلام مبنی بر تعیین و بیان برنامههای اعتقادی و عملی او اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و خويشاوندان نزديك خود را بترسان»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و خاندان خویشاوندت را هشدار ده»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به پیامبر اسلام فرمان میدهد که نزدیکان و خویشاوندان خود را انذار و به پذیرش دین اسلام دعوت کند. براساس متن آیه چنین آمده است: «خویشاوندان نزدیکت را انذار کن.» به گزارش مکارم، بر اساس آنچه که در تواریخ اسلامی نقل گردیده: پیامبر اسلام به مدت سه سال دعوت خود را به شکل مخفیانه و در مکه انجام میداد. اما هنگامیکه آیه موردبحث و آیه ۹۴ سوره حجر بر او نازل شد، مأمور شد که دعوتش را آشکار سازد و ابتدا از خویشاوندان نزدکش آغاز کند. پیامبر نیز خویشان خویش را در مجلسی دعوت نمود و پس از اطعام ایشان، پیام و فرمان الهی را به آنان ابلاغ نمود. سپس از خویشاوندانش تقاضای یاری کرد ولی هیچکس جز علی بن ابیطالب که در آن جمع از همه کوچکتر بود، درخواست یاری او را پاسخ نگفت. رسول خدا نیز پس از اتمام حجت با خاندانش، علی را برادر و وصی و خلیفه خود در میان مردم خواند و دیگران را به اطاعت از او دعوت نمود.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره شعرا، بیست و ششمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هفتیمن سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره واقعه و پیش از سوره نمل نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج آیه (۱۹۷ و ۲۲۴ تا ۲۲۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره شعراء، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۴: ۵۳۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۵: ۴۴۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۳۷۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۳۷۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۵: ۳۶۶-۳۶۷ و ۳۷۱-۳۷۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره شعراء»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۵۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
