آیه ۳۷ سوره روم: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۷ سوره روم''' سی و هفتمین [[آیه]] از سیامین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۷ سوره روم''' سی و هفتمین [[آیه]] از سیامین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به مسئله [[روزی]] و تقسیم آن به دست [[خداوند]] اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در آیه به این نکته متذکر میشود که روزیهای همگان به دست خداست و اوست که هرکس را بخواهد روزی او را گشاده و وسیع میدارد و هرکس را بخواهد روزی او را تنگ قرار میدهد. سپس این مطلب به عنوان درس [[عبرت]] برای [[مؤمنان]] شمرده شده است. مکارم در [[تفسیر]] این آیه مینویسد: «وجود استثناءها در امور مختلف به ما نشان میدهد که کار به دست دیگری است و سپس [[حدیث]] معروفی از [[علی بن ابیطالب]] را به این مضمون آورده است: «من [[خداوند]] [[سبحان]] را از آنجا شناختم که (گاه) تصمیمهای محکم، فسخ میشود و گاه گرهها گشوده و ارادههای قوی نقض میگردد و ناکام میماند.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۳۹-۴۴۰|ج=۱۶}}</ref> | ||
عرفت اللَّه سبحانه بفسخ الغرائم و حل العقود و نقض الهمم: | |||
" من خداوند سبحان را از آنجا شناختم كه (گاه) تصميمهاى محكم، فسخ مىشود و گاه گرهها گشوده و ارادههاى قوى نقض مىگردد و ناكام مىماند" [2]<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۳۹-۴۴۰|ج=۱۶}}</ref> | |||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۴۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | روم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۶۰ | ||||
| شماره آیه | ۳۷ | ||||
| شماره جزء | ۲۱ | ||||
| شماره حزب | ۸۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۷ سوره روم سی و هفتمین آیه از سیامین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به مسئله روزی و تقسیم آن به دست خداوند اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آيا نديدهاند که خداوند روزي را براي هرکس که بخواهد گسترده و فراخ، و براي هرکس که بخواهد تنگ و کم ميگرداند؟ بيگمان در اين نشانههايي است براي کساني که باور ميدارند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا ندانستهاند که خداوند بیگمان روزی را برای هر کس که بخواهد گشاده و [برای هر کس که بخواهد] تنگ میدارد، بیشک در این امر برای اهل ایمان مایههای عبرت است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در آیه به این نکته متذکر میشود که روزیهای همگان به دست خداست و اوست که هرکس را بخواهد روزی او را گشاده و وسیع میدارد و هرکس را بخواهد روزی او را تنگ قرار میدهد. سپس این مطلب به عنوان درس عبرت برای مؤمنان شمرده شده است. مکارم در تفسیر این آیه مینویسد: «وجود استثناءها در امور مختلف به ما نشان میدهد که کار به دست دیگری است و سپس حدیث معروفی از علی بن ابیطالب را به این مضمون آورده است: «من خداوند سبحان را از آنجا شناختم که (گاه) تصمیمهای محکم، فسخ میشود و گاه گرهها گشوده و ارادههای قوی نقض میگردد و ناکام میماند.»[۵]
عرفت اللَّه سبحانه بفسخ الغرائم و حل العقود و نقض الهمم:
" من خداوند سبحان را از آنجا شناختم كه (گاه) تصميمهاى محكم، فسخ مىشود و گاه گرهها گشوده و ارادههاى قوى نقض مىگردد و ناكام مىماند" [2][۶]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره روم، سیامین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هشتاد و چهارمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره انشقاق و پیش از سوره عنکبوت نازل شد. از مجموع آیات این سوره، یک آیه (آیه ۱۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره روم، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۷]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۱۰۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۲۵۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۰۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۰۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۶: ۴۳۹-۴۴۰.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۶: ۴۳۹-۴۴۰.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره روم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۰۸.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
