آیه ۱۴ سوره ق: تفاوت میان نسخهها
(ابرابزار) |
|||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در اینجا به دو گروه «اصحاب الایکة و قوم تبع» اشاره دارد که دست به تکذیب پیامبران خویش زدند و سرانجامِ هر هشت قومی که در این آیه و آیات گذشته به آنها اشاره شد، گرفتار شدن به [[عذاب الهی]] و نابودی آنان بوده است. براساس متن آیه چنین آمده که «اصحاب | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در اینجا به دو گروه «اصحاب الایکة و قوم تبع» اشاره دارد که دست به تکذیب پیامبران خویش زدند و سرانجامِ هر هشت قومی که در این آیه و آیات گذشته به آنها اشاره شد، گرفتار شدن به [[عذاب الهی]] و نابودی آنان بوده است. براساس متن آیه چنین آمده که «اصحاب الایکه و قوم تبع نیز، هر یک از آنها فرستادگان الهی را تکذیب کردند و وعده [[عذاب]] [[خداوند]] دربارهٔ آنها تحقق یافت.» به گفته مکارم، «ایکه» به معنی درختان فراوان و در هم پیچیده یا به تعبیر دیگر بیشه مانند است. «اصحاب الایکه» گروهی از قوم [[شعیب]] هستند که در غیر شهر «[[مدین]]» زندگی میکردند و شهری بود با درختان بسیار. منظور از «قوم تبع» گروهی از مردم [[یمن]] است؛ زیرا «تبع» [[لقب|لقبی]] است برای پادشاهان یمن به اعتبار اینکه مردم از آنها تبعیت میکردند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۴۰–۲۴۱|ج=۲۲}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
{{ناوبری آیات}} | {{ناوبری آیات}} | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | |||
[[رده:آیههای با موضوع پیامبران]] | [[رده:آیههای با موضوع پیامبران]] | ||
[[رده:آیههای با موضوع عذاب]] | [[رده:آیههای با موضوع عذاب]] | ||
[[رده:آیههای با موضوع کفر]] | |||
[[رده:آیههای مکی قرآن]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۰
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ق | ||||
| تعداد آیات سوره | ۴۵ | ||||
| شماره آیه | ۱۴ | ||||
| شماره جزء | ۲۶ | ||||
| شماره حزب | ۱۰۴ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۴ سوره ق چهاردهمین آیه از پنجاهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به دو قوم دیگری از اقوام گذشته به نامهای «اصحاب الایکة» و «قوم تبع» اشاره شده که آنان نیز پیامبرانشان را تکذیب میکردند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ ۚ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و اصحاب ایکه و قوم تبّع هریک پیامبران را تکذیب کردند و وعدة عذاب من دربارة ایشان تحقّق یافت»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و اصحاب ایکه، و قوم تبع همگان پیامبران را دروغزن شمردند، آنگاه عقاب من بر آنان تعلق گرفت»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در اینجا به دو گروه «اصحاب الایکة و قوم تبع» اشاره دارد که دست به تکذیب پیامبران خویش زدند و سرانجامِ هر هشت قومی که در این آیه و آیات گذشته به آنها اشاره شد، گرفتار شدن به عذاب الهی و نابودی آنان بوده است. براساس متن آیه چنین آمده که «اصحاب الایکه و قوم تبع نیز، هر یک از آنها فرستادگان الهی را تکذیب کردند و وعده عذاب خداوند دربارهٔ آنها تحقق یافت.» به گفته مکارم، «ایکه» به معنی درختان فراوان و در هم پیچیده یا به تعبیر دیگر بیشه مانند است. «اصحاب الایکه» گروهی از قوم شعیب هستند که در غیر شهر «مدین» زندگی میکردند و شهری بود با درختان بسیار. منظور از «قوم تبع» گروهی از مردم یمن است؛ زیرا «تبع» لقبی است برای پادشاهان یمن به اعتبار اینکه مردم از آنها تبعیت میکردند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ق، پنجاهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و چهارمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره مرسلات و پیش از سوره بلد نازل شد. از مجموع آیات این سوره، یک آیه (آیه ۳۸) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره ق، دو آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۸: ۱۳۲.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۸: ۵۰۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۵۱۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۵۱۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۲۲: ۲۴۰–۲۴۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ق»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۰۱۹.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
