آیه ۶۱ سوره نمل: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۶۱ سوره نمل''' شصت و یکمین [[آیه]] از بیست و هفتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۶۱ سوره نمل''' شصت و یکمین [[آیه]] از بیست و هفتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. این آیه به [[نعمت]] آرامش و ثبات زمین و جاری شدن نهرها و وجود کوههای پابرجا بر روی زمین اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: این آیه میان [[بت|بتهای]] ناتوان و [[خداوند|خداوندی]] که [[خالق]] و تدبیر کننده عالم هستی است به مقایسه پرداخته و بر بطلان [[باور]] [[مشرکان]] تأکید کرده است. براساس متن آیه، کسی که زمین را مستقر و آرام قرار داد و در میان آن نهرهایی روان ساخت و برای زمین کوههای ثابت و پا بر جا ایجاد کرد و میان دو دریا مانعی قرار داد (تا با هم مخلوط نشوند، قطعا برتر است چنین خدایی. با این حال) آیا [[معبود|معبودی]] با خدا است؟ نه بلکه اکثر آنها نمیدانند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۵۱۵-۵۱۶|ج=۱۵}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۳۹
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | نمل | ||||
| تعداد آیات سوره | ۹۳ | ||||
| شماره آیه | ۶۱ | ||||
| شماره جزء | ۲۰ | ||||
| شماره حزب | ۷۷ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۶۱ سوره نمل شصت و یکمین آیه از بیست و هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه به نعمت آرامش و ثبات زمین و جاری شدن نهرها و وجود کوههای پابرجا بر روی زمین اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَمَّنْ جَعَلَ الْأَرْضَ قَرَارًا وَجَعَلَ خِلَالَهَا أَنْهَارًا وَجَعَلَ لَهَا رَوَاسِيَ وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حَاجِزًا ۗ أَإِلَٰهٌ مَعَ اللَّهِ ۚ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«(آيا بتها بهترند) يا خداوندي كه زمين را قرارگاه گردانده، و در ميان آن رودخانهها پديد آورده، و برايش كوههاي پابرجا و استوار آفريده است؟ آيا همراه با خداوند معبودي هست؟ بلكه بيشترشان نمیدانند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«یا کیست که زمین را قرارگاه ساخت و در میان آن جویبارها پدید آورد و برای آن کوههای استوار آفرید و بین دو دریا برزخی قرار داد، آیا در جنب خداوند خدایی هست، بلکه بیشترینه آنان نمیدانند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: این آیه میان بتهای ناتوان و خداوندی که خالق و تدبیر کننده عالم هستی است به مقایسه پرداخته و بر بطلان باور مشرکان تأکید کرده است. براساس متن آیه، کسی که زمین را مستقر و آرام قرار داد و در میان آن نهرهایی روان ساخت و برای زمین کوههای ثابت و پا بر جا ایجاد کرد و میان دو دریا مانعی قرار داد (تا با هم مخلوط نشوند، قطعا برتر است چنین خدایی. با این حال) آیا معبودی با خدا است؟ نه بلکه اکثر آنها نمیدانند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره نمل، بیست و هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره شعراء و پیش از سوره قصص نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره نمل، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۴: ۵۶۳.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۵: ۵۳۸.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۳۸۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۳۸۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۵: ۵۱۵-۵۱۶.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره نمل»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۲۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
