آیه ۱۰۰ سوره هود
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | هود | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۳ | ||||
| شماره آیه | ۱۰۰ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۷ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۰۰ سوره هود صدمین آیه از یازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به این نکته اشاره شده است که اخبار غیبی از زندگی و سرگذشت پیامبران که در آیات این سوره بیان شده، همگی بر اساس حقیقت و از جانب خداوند بر پیامبر اسلام وحی شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
ذَٰلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْقُرَىٰ نَقُصُّهُ عَلَيْكَ ۖ مِنْهَا قَائِمٌ وَحَصِيدٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«اين از خبرهاي شهرهايي است كه براي تو بازگو ميكنيم، برخي از اين شهرها هنوز باقي هستند و برخي از بيخ بركنده شدهاند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«این از اخبار آن شهرهاست که بر تو میخوانیم بعضی از آنها [هنوز] برپا ماندهاند و بعضی بر باد رفتهاند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه از غیبی بودن اخبار و مطالبی که درباره پیامبران پیشین بیان شده، سخن گفته و به این نکته اشاره دارد که برخی از شهرهایی که این پیامبران و اقوامشان در آنها ساکن بودهاند، برخی هنوز برپا هستند و دارای ساکنینی هستند و بعضی دیگر از این شهرها به کلی نابود شده و از بین رفتهاند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره هود، یازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره یوسف و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، سه آیه (آیات ۱۲، ۱۷ و ۱۱۴) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره هود، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۳۹۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۳۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۳۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۲۲۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره هود»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۷۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
