آیه ۱۳۹ سوره شعراء
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | شعراء | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۲۷ | ||||
| شماره آیه | ۱۳۹ | ||||
| شماره جزء | ۱۹ | ||||
| شماره حزب | ۷۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۳۹ سوره شعراء صد و سی و نهمین آیه از بیست و ششمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. متن آیه به عاقبت کار و هلاکت قوم عاد اشاره دارد و سرگذشت آنان را به عنوان آیه و نشانه هدایت مردم و درس عبرت برای آیندگان قرار داده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«قوم عاد، هود را تكذيب كردند، در نتيجه آنان را هلاك ساختيم بدون شك در اين نشانهاي است، و اكثرشان مؤمن نبودند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«بدینسان او را دروغگو انگاشتند، آنگاه آنان را نابود کردیم، بیگمان در این مایه عبرتی هست، و بیشترینه آنان مؤمن نبودند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در ابتدای این آیه به هلاکت قوم عاد اشاره و سپس داستان سرگذشت هود و عاقبت قومش به عنوان نشانه هدایت و درس عبرتی برای آیندگان دانسته شده و قرآن در پایان آیه به این نکته تذکر میدهد که با این وجود باز هم اکثریت مردم ایمان نمیآورند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره شعرا، بیست و ششمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هفتیمن سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره واقعه و پیش از سوره نمل نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج آیه (۱۹۷ و ۲۲۴ تا ۲۲۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره شعراء، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۴: ۵۲۲.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۵: ۴۱۸.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۳۷۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۳۷۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۵: ۳۰۰-۳۰۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره شعراء»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۵۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
