آیه ۶۱ سوره نحل
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | نحل | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۸ | ||||
| شماره آیه | ۶۱ | ||||
| شماره جزء | ۱۴ | ||||
| شماره حزب | ۵۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۶۱ سوره نحل شصت و یکمین آیه از شانزدهمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. در آیه به این سؤال که چرا خداوند بندگان گناهکار را به سرعت مجازات نمیکند؛ پاسخ داده شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَلَوْ يُؤَاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ مَا تَرَكَ عَلَيْهَا مِنْ دَابَّةٍ وَلَٰكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلَىٰ أَجَلٍ مُسَمًّى ۖ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً ۖ وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و اگر خداوند مردمان را به سبب ستمشان کيفر ميداد هيچ جنبدهاي را بر روي زمين باقي نميگذاشت، ولي آنان را تا مدت معيني مهلت ميدهد، پس چون وقت مقرر آنان فرا رسد (اجلشان) به تاخير نميافتد، و لحظهاي نيز تقديم نميشود»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و اگر خداوند مردمان را به خاطر گناه [و شرک]شان فرو میگرفت، جنبندهای بر روی زمین باقی نمیماند، بلکه آنان را تا زمانی معین واپسمیدارد، و چون اجلشان فرارسد، نه ساعتی پس و نه ساعتی پیش افتند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن به علت مهلت دادن به گناهکاران چنین پاسخ داده است: «اگر بنا شود خداوند مردم را به ظلمها و ستمهایی که مرتکب میشوند کیفر دهد، جنبندهای بر پشت زمین باقی نخواهد گذارد! خداوند به همه ظالمان و ستمگران مهلت میدهد و تا اجل مسمی (زمان معینی) مرگ آنها را به تاخیر میاندازد. اما هنگامی که اجل آنها سر رسد، نه ساعتی تاخیر میکنند و نه ساعتی پیشی میگیرند.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره نحل، شانزدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتادمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره کهف و پیش از سوره نوح نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهل آیه اول را مکی و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره نحل، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۴۹ این سوره، سجده مستحب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۰: ۲۲۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۳۶۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۷۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۷۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۱: ۲۷۹-۲۸۲.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره نحل»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۱۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
