آیه ۸۴ سوره نحل
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | نحل | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۸ | ||||
| شماره آیه | ۸۴ | ||||
| شماره جزء | ۱۴ | ||||
| شماره حزب | ۵۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۸۴ سوره نحل هشتاد و چهارمین آیه از شانزدهمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. اشاره آیه به روز قیامت و حضور شاهدان اعمال امتها در دادگاه آن روز است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَيَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيدًا ثُمَّ لَا يُؤْذَنُ لِلَّذِينَ كَفَرُوا وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و روزي که از هر امتي گواهي بر ميانگيزيم، آنگاه که به کافران اجازه(ي عذر آوردن) داده نشده و از آنان خواسته نميشود که با توبه و عمل صالح پروردگارشان را خشنود گردانند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و روزی که از هر امتی شاهدی برانگیزیم، سپس به کافران اجازه [عذرخواهی] داده نشود، و عذرشان را نپذیرند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث با طرح مسئله معاد، به حضور شاهدان اعمال در قیامت اشاره دارد که برای هر امتی خداوند شاهدی (شاهدانی) را برگزیده است. سپس وضعیت کافران در آن روز چنین توصیف شده که آنان در آن روز اجازه عذرخواهی ندارند و اگر معذرت خواهی هم بکنند؛ عذرشان پذیرفته نیست.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره نحل، شانزدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتادمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره کهف و پیش از سوره نوح نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهل آیه اول را مکی و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره نحل، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۴۹ این سوره، سجده مستحب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۰: ۲۵۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۴۴۸.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۷۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۷۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۱: ۳۵۳-۳۵۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره نحل»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۱۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
