آیه ۲۲۷ سوره شعراء: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۲۷ سوره شعراء''' دویست و بیست و هفتمین [[آیه]] از بیست و ششمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مدنی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۲۲۷ سوره شعراء''' دویست و بیست و هفتمین [[آیه]] از بیست و ششمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مدنی]] آن بهشمار میآید. در آخرین آیه این سوره، [[قرآن]] شاعرانی را که اهل [[حق]] هستند، از میان دیگر شاعران استثناء کرده و در پایان نیز [[ستمگران]] را به عاقبت و سرانجامی سخت و شدید تهدید نموده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: در آخرین آیه این سوره شاعران اهل حق و [[حقیقت]] استثناء شده و مورد ستایش قرار گرفتهاند. قرآن در توصیف آنان چنین آورده است: «[آن شاعران] کسانی که [[ایمان]] آوردهاند و [[عمل صالح]] انجام میدهند و [[یاد خدا]] بسیار میکنند و به هنگامی که مورد [[ستم]] واقع میشوند؛ به [[دفاع]] از خویشتن (و [[مؤمنان]]) برمیخیزند [و از ذوق شعری خود کمک میگیرند.]» در عبارت پایانی آیه نیز [[خداوند]] ستمگران و [[ظالمان]] را به عاقبتی شوم و سرانجام و [[انتقام|انتقامی]] سخت و شدید تهدید نموده و چنین آورده است: «به زودی آنها که ستم کردند؛ میدانند که بازگشتشان به کجاست و سرنوشتشان چگونه است!!»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۷۹-۳۸۰|ج=۱۵}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۱۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | شعراء | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۲۷ | ||||
| شماره آیه | ۲۲۷ | ||||
| شماره جزء | ۱۹ | ||||
| شماره حزب | ۷۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۲۷ سوره شعراء دویست و بیست و هفتمین آیه از بیست و ششمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. در آخرین آیه این سوره، قرآن شاعرانی را که اهل حق هستند، از میان دیگر شاعران استثناء کرده و در پایان نیز ستمگران را به عاقبت و سرانجامی سخت و شدید تهدید نموده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا ۗ وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«مگر آنان كه ايمان آورده، و كارهاي شايسته انجام داده، و خدا را بسيار ياد نموده، و پس از آنكه ستم ديدهاند ياري خواستهاند و ستمكاران خواهند دانست به كدامين بازگشتگاه باز خواهند گشت»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«مگر کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کردهاند و خداوند را بسیار یاد میکنند، و پس از آنکه ستم دیدهاند انتقامشان را گرفتهاند، و کسانی که ستم کردهاند زودا که بدانند که به چه بازگشتگاهی راه خواهند برد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در آخرین آیه این سوره شاعران اهل حق و حقیقت استثناء شده و مورد ستایش قرار گرفتهاند. قرآن در توصیف آنان چنین آورده است: «[آن شاعران] کسانی که ایمان آوردهاند و عمل صالح انجام میدهند و یاد خدا بسیار میکنند و به هنگامی که مورد ستم واقع میشوند؛ به دفاع از خویشتن (و مؤمنان) برمیخیزند [و از ذوق شعری خود کمک میگیرند.]» در عبارت پایانی آیه نیز خداوند ستمگران و ظالمان را به عاقبتی شوم و سرانجام و انتقامی سخت و شدید تهدید نموده و چنین آورده است: «به زودی آنها که ستم کردند؛ میدانند که بازگشتشان به کجاست و سرنوشتشان چگونه است!!»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره شعرا، بیست و ششمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هفتیمن سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره واقعه و پیش از سوره نمل نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج آیه (۱۹۷ و ۲۲۴ تا ۲۲۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره شعراء، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۴: ۵۳۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۵: ۴۴۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۳۷۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۳۷۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۵: ۳۷۹-۳۸۰.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره شعراء»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۵۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
