آیه ۳۶ سوره نحل: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
مصورسازی رباتیک |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه | ||
| تصویر = Topkapi_EH4_0340.png | |||
| توضیح تصویر = متن آیه ۳۶ سوره نحل در [[مصحف توپقاپی]] متعلق به قرن ۱-۲ قمری | |||
| متن جایگزین = قرآنی قدیمی به خط کوفی | |||
}} | |||
'''آیه ۳۶ سوره نحل''' سی و ششمین [[آیه]] از شانزدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۶ سوره نحل''' سی و ششمین [[آیه]] از شانزدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به مسئله [[بعثت]] [[انبیاء]] الهی در هر [[امت]] و محتوای دعوت آنها پرداخته شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۲۲: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، به بعثت [[پیامبران]] در میان امتها اشاره دارد و مضمون دعوت آنها را [[پرستش]] [[خدای یکتا]] ([[الله]]) و پرهیز از ([[اطاعت]]) [[طاغوت]] عنوان کرده است. همچنین به وضع امتها پس از آمدن انبیا اشاره شده که به دو دسته تقسیم شدند: گروهی [[هدایت]] شده و گروهی گمراه. در انتهای آیه به سیر و گردش در زمین با هدف [[عبرت]] گیری از [[تاریخ]] و سرنوشت گذشتگان تأکید شده است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۲۱-۲۲۵|ج=۱۱}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
| خط ۳۹: | خط ۴۳: | ||
{{ناوبری آیات}} | {{ناوبری آیات}} | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر= | {{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=خیر|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | ||
[[رده:آیههای مکی قرآن]] | [[رده:آیههای مکی قرآن]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۲۵
 متن آیه ۳۶ سوره نحل در مصحف توپقاپی متعلق به قرن ۱-۲ قمری | |||||
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | نحل | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۸ | ||||
| شماره آیه | ۳۶ | ||||
| شماره جزء | ۱۴ | ||||
| شماره حزب | ۵۴ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۶ سوره نحل سی و ششمین آیه از شانزدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به مسئله بعثت انبیاء الهی در هر امت و محتوای دعوت آنها پرداخته شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ۖ فَمِنْهُمْ مَنْ هَدَى اللَّهُ وَمِنْهُمْ مَنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلَالَةُ ۚ فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و به يقين ما به ميان هر امتي پيامبري را فرستاديم (تا به مردم بگويند): خداوند را بپرستيد و از طاغوت بپرهيزيد پس از، ميان ايشان کساني بودند که خداوند آنها را هدايت کرد، و دستهاي ديگر نيز بودند که گمراهي بر آنها واجب گرديد پس در زمين گردش کنيد و بنگريد که سرانجام تکذيب کنندگان چگونه شد»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و به راستی که در میان هر امتی پیامبری برانگیختیم [تا بگویند] که خداوند را بپرستید و از طاغوت پرهیز کنید و از ایشان کسانی هستند که خداوند هدایتشان کرده و از ایشان کسانی هستند که سزاوار گمراهیاند، پس در روی زمین سیر و سفر کنید و بنگرید که سرانجام دروغ دارندگان چگونه بوده است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، به بعثت پیامبران در میان امتها اشاره دارد و مضمون دعوت آنها را پرستش خدای یکتا (الله) و پرهیز از (اطاعت) طاغوت عنوان کرده است. همچنین به وضع امتها پس از آمدن انبیا اشاره شده که به دو دسته تقسیم شدند: گروهی هدایت شده و گروهی گمراه. در انتهای آیه به سیر و گردش در زمین با هدف عبرت گیری از تاریخ و سرنوشت گذشتگان تأکید شده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره نحل، شانزدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتادمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره کهف و پیش از سوره نوح نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهل آیه اول را مکی و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره نحل، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۴۹ این سوره، سجده مستحب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۰: ۲۰۳.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۳۲۹.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۷۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۷۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۱: ۲۲۱-۲۲۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره نحل»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۱۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
