آیه ۱۰۶ سوره نحل: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۰۶ سوره نحل''' صد و ششمین [[آیه]] از شانزدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۰۶ سوره نحل''' صد و ششمین [[آیه]] از شانزدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. آیه به کسانی اشاره دارد که از روی اجبار و فشار شدید [[مشرکان]] اظهار عدم [[ایمان]] کردند، اما در قلب آنها ایمانشان به [[خداوند]] محکم و راسخ است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه به دو دسته از افراد اشاره دارد: نخست کسانیکه بعد از ایمان آوردن به خدا [[کافر]] و [[مرتد]] شدند و دسته دوم افرادی هستند که از روی [[اکراه]] و [[اجبار]] اظهار بی ایمانی کردند؛ درحالیکه قلبشان مطمئن به ایمان بود و هرگز به خدا کافر نگردیدند. در ادامه آیه [[غضب]] و خشم [[خداوند]] بر گروه نخست بیان شده که در [[آخرت]] نیز [[عذابی]] سنگین در انتظارشان است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۱۷-۴۱۹|ج=۱۱}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۱۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | نحل | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۸ | ||||
| شماره آیه | ۱۰۶ | ||||
| شماره جزء | ۱۴ | ||||
| شماره حزب | ۵۶ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۰۶ سوره نحل صد و ششمین آیه از شانزدهمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. آیه به کسانی اشاره دارد که از روی اجبار و فشار شدید مشرکان اظهار عدم ایمان کردند، اما در قلب آنها ایمانشان به خداوند محکم و راسخ است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ وَلَٰكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«هر کس که پس از ايمان آوردنش به خدا کفر ورزد (به عذاب دردناکي گرفتار خواهد شد) مگر کسي که وادار به اظهار کفر شود و در همان حال دلش به ايمان مطمئن باشد، ولي کساني که براي پذيرش کفر سينه بگشايند خشم خداوند بر آنان است و عذاب بزرگي دارند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«هر کس که بعد از ایمانش به خداوند کفرورزد [بازخواست شود] مگر کسی که وادار شود، و دلش به ایمان آرام و استوار باشد، ولی کسانی که دل بر کفر نهاده باشند، خشم خداوند بر آنان است و عذابی سهمگین [در پیش] دارند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به دو دسته از افراد اشاره دارد: نخست کسانیکه بعد از ایمان آوردن به خدا کافر و مرتد شدند و دسته دوم افرادی هستند که از روی اکراه و اجبار اظهار بی ایمانی کردند؛ درحالیکه قلبشان مطمئن به ایمان بود و هرگز به خدا کافر نگردیدند. در ادامه آیه غضب و خشم خداوند بر گروه نخست بیان شده که در آخرت نیز عذابی سنگین در انتظارشان است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره نحل، شانزدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتادمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره کهف و پیش از سوره نوح نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهل آیه اول را مکی و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره نحل، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۴۹ این سوره، سجده مستحب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۰: ۲۷۳.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۵۰۷.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۷۹.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۷۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۱: ۴۱۷-۴۱۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره نحل»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۱۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
