آیه ۹۸ سوره نحل
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | نحل | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۸ | ||||
| شماره آیه | ۹۸ | ||||
| شماره جزء | ۱۴ | ||||
| شماره حزب | ۵۶ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۹۸ سوره نحل نود و هشتمین آیه از شانزدهمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. موضوع آیه فرمان به استعاذه و پناه بردن به خداوند از شیطان به هنگام قرائت قرآن است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«پس هنگاميکه خواستي قرآن بخواني از (شر) شيطان رانده شده به خدا پناه ببر»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«پس چون خواهی قرآن بخوانی، از [شر] شیطان مطرود به خداوند پناه ببر»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در این آیه به مسلمانان فرمان داده شده است که به هنگام خواندن قرآن، از [شر] شیطان رانده شده به خداوند پناه ببرند. به گفته مکارم منظور تنها گفتن جمله «اعوذ بالله من الشیطان الرجیم» نیست؛ بلکه منظور حالت توجه به خدا و حالت جدایی از هواهای نفسانی و صفات رذیله است. به گفته او، تا چنین حالتی در انسان ایجاد نشود؛ درک حقایق قرآن برای فرد ممکن نیست. چه بسا ممکن است انسان به «تفسیر به رأی» گرفتار شده و آن را برای رسیدن به خواستههای شرک آلود خود قرار دهد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره نحل، شانزدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتادمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره کهف و پیش از سوره نوح نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهل آیه اول را مکی و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره نحل، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۴۹ این سوره، سجده مستحب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۰: ۲۶۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۴۷۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۷۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۷۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۱: ۳۹۶-۳۹۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره نحل»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۱۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
