آیه ۳۴ سوره انفال
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | انفال | ||||
| تعداد آیات سوره | ۷۵ | ||||
| شماره آیه | ۳۴ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۶ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۴ سوره انفال سی و چهارمین آیه از هشتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَمَا لَهُمْ أَلَّا يُعَذِّبَهُمُ اللَّهُ وَهُمْ يَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَمَا كَانُوا أَوْلِيَاءَهُ ۚ إِنْ أَوْلِيَاؤُهُ إِلَّا الْمُتَّقُونَ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و چرا خداوند آنها را عذاب ندهد، درحالیکه آنان مردم را از مسجد الحرام باز میدارند؟ آنان به مسجد الحرام اولیتر نیستند، بلکه تنها کسانی به آن اولیتر هستند که پرهیزگار باشند، ولی بیشترشان نمیدانند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و سزاوار نیستند که خداوند [در آخرت] عذابشان نکند، و حال آنکه مردمان را از [زیارت] مسجدالحرام باز میدارند و ایشان متولیان آن نباشند، چرا که جز پارسایان کسی متولی آن [مسجدالحرام] نمیتواند باشد، ولی بیشترشان [مردم] نمیدانند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: این آیه بیان میکند که مشرکان با وجود جلوگیری از ورود مؤمنان به مسجدالحرام و ایجاد مانع برای عبادت در کنار خانه خدا، خود را شایسته عذاب الهی کردهاند. قرآن همچنین ادعای آنان درباره سرپرستی این مکان مقدس را رد میکند و تأکید میکند که آنان اولیای واقعی مسجدالحرام نیستند. سرپرستی حقیقی این جایگاه تنها از آنِ پرهیزگاران و موحدان است، هرچند بیشتر مشرکان از این حقیقت آگاه نبودند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره انفال، هشتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هشتاد و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره بقره و پیش از سوره آلعمران نازل شد. از مجموع آیات این سوره، هفت آیه (آیات ۳۰ الی ۳۶) از آن را مکی و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره انفال، شش آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۵: ۴۴۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۹: ۸۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۸۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۸۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۱۵۶.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره انفال»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۸۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
