آیه ۶۷ سوره انفال
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | انفال | ||||
| تعداد آیات سوره | ۷۵ | ||||
| شماره آیه | ۶۷ | ||||
| شماره جزء | ۱۰ | ||||
| شماره حزب | ۳۷ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۶۷ سوره انفال شصت و هفتمین آیه از هشتمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرَىٰ حَتَّىٰ يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ ۚ تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيَا وَاللَّهُ يُرِيدُ الْآخِرَةَ ۗ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«هیچ پیامبری حق ندارد که اسیرانی بگیرد تا آنکه در زمین کستار کند، و کاملاً بر دشمن پیروز شود شما متاع دنیا را میطلبید و خداوند آخرت را میخواهد، و خداوند توانا و با حکمت است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«هیچ پیامبری را نسزد که اسیران [دشمن] را نگاه دارد، مگر زمانی که در این سرزمین استیلاء و استقرار یابد، شما متاع دنیوی میخواهید و خداوند آخرت را [برای شما] میخواهد، و خداوند پیروزمند فرزانه است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند که این آیات با ذکر احکام اسیران جنگی، به تکمیل دستورات جهاد در آیات قبل میپردازد و اهمیت رفتار انسانی و هدفمند با اسیران را مورد توجه قرار میدهد. نخستین نکته مهم این است که هیچ پیامبری حق ندارد اسیر جنگی داشته باشد مگر پس از آنکه ریشهاش در زمین استوار شود و ضربات مؤثری به دشمن وارد کند. سپس کسانی که برخلاف این دستور عمل کرده و تنها به دنبال منافع مادی زودگذر دنیا هستند، مورد ملامت واقع شدهاند، در حالی که خداوند سرای باقی و سعادت ابدی را میخواهد. در پایان آیه تأکید میشود که این حکم، مملو از عزت، پیروزی، حکمت و تدبیر الهی است چون از جانب خداوندی عزیز و حکیم صادر شده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره انفال، هشتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هشتاد و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره بقره و پیش از سوره آلعمران نازل شد. از مجموع آیات این سوره، هفت آیه (آیات ۳۰ الی ۳۶) از آن را مکی و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره انفال، شش آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۵: ۴۴۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۹: ۱۷۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۸۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۸۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۲۴۳-۲۴۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره انفال»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۸۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
