|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۷۱ سوره غافر: تفاوت میان نسخهها
(اصلاح سجاوندی) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۷۱ سوره غافر''' هفتاد و یکمین [[آیه]] از چهلمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۷۱ سوره غافر''' هفتاد و یکمین [[آیه]] از چهلمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. آیه به وصف [[عذاب|عذابهای]] [[دوزخ|دوزخی]] منکران آیات الهی و مجادلهگران پرداخته است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه کیفرهای [[اخروی]] منکران «آیات [[الله]]» را چنین توصیف کرده است: «آن هنگام که غلها و زنجیرها بر گردن آنها قرار گرفته و با این غل و زنجیر آنها را میکشند.» در لغت «اغلال» (جمع غل) به معنای طوقی است که بر گردن یا دست و پا مینهند و در اصل از ماده «غَلَل» به معنی آبی است که در میان درختان جاری میشود و اگر به حرارت ناشی از تشنگی «غلیل» میگویند به خاطر نفوذ تدریجی آنها در درون انسان است. «سلاسل» (جمع سلسلة) به معنى زنجیر است و «یسحبون» (از ماده سَحب) به معنى کشیدن است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۷۲|ج=۱۲۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۶
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | غافر | ||||
| تعداد آیات سوره | ۸۵ | ||||
| شماره آیه | ۷۱ | ||||
| شماره جزء | ۲۴ | ||||
| شماره حزب | ۹۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۷۱ سوره غافر هفتاد و یکمین آیه از چهلمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه به وصف عذابهای دوزخی منکران آیات الهی و مجادلهگران پرداخته است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
إِذِ الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ وَالسَّلَاسِلُ يُسْحَبُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آنگاه که طوقها و زنجیرهها در گردنشان خواهد بود (و در آتش) کشیده میشوند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آنگاه که غلها در گردنهایشان است، و به زنجیرها در آب گرم کشیده میشوند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه کیفرهای اخروی منکران «آیات الله» را چنین توصیف کرده است: «آن هنگام که غلها و زنجیرها بر گردن آنها قرار گرفته و با این غل و زنجیر آنها را میکشند.» در لغت «اغلال» (جمع غل) به معنای طوقی است که بر گردن یا دست و پا مینهند و در اصل از ماده «غَلَل» به معنی آبی است که در میان درختان جاری میشود و اگر به حرارت ناشی از تشنگی «غلیل» میگویند به خاطر نفوذ تدریجی آنها در درون انسان است. «سلاسل» (جمع سلسلة) به معنى زنجیر است و «یسحبون» (از ماده سَحب) به معنى کشیدن است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره غافر، چهلمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، شصتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره زمر و پیش از سوره فصلت نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۵۶ و ۵۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره غافر، دو آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۷: ۵۳۲.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۷: ۵۲۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۷۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۷۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۲۰: ۱۷۲.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره غافر»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۰۰۶.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
