آیه ۴۳ سوره زمر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۴۳ سوره زمر''' چهل و سومین [[آیه]] از سی و نهمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۴۳ سوره زمر''' چهل و سومین [[آیه]] از سی و نهمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. موضوع آیه رد کردن و ابطال [[باور|عقیده]] [[مشرکان]] مبنی بر [[شفاعت]] [[بتها]] در نزد [[خداوند]] است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، درباره باور انحرافی مشرکان اینگونه توضیح داده است: «آنها غیر [[خدا]] را [[شفیع|شفیعان]] خود برگزیدند. به آنها بگو: آیا از آنها شفاعت میطلبید هر چند مالک چیزی نباشند و حتی درک و شعوری برای آنها نباشد؟!» مکارم در تفسیر آیه آورده است: اعتقاد مشرکان این بود که آنها بتها را میپرستیدند؛ چراکه آن بتها را شفیع در نزد خدا میپنداشتند و بتها را [[تمثال]] و مظاهری برای [[فرشتگان]] و [[ارواح]] مقدسه میدانستند. لذا این آیه با این دلیل محکم که بتها صاحب چیزی نیستند و از خود اختیاری ندارند و هرچه آن هست از جانب خداست، باور مشرکان را [[باطل]] اعلام میکند.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۷۹-۴۸۰|ج=۱۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۶
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | زمر | ||||
| تعداد آیات سوره | ۷۵ | ||||
| شماره آیه | ۴۳ | ||||
| شماره جزء | ۲۴ | ||||
| شماره حزب | ۹۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴۳ سوره زمر چهل و سومین آیه از سی و نهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. موضوع آیه رد کردن و ابطال عقیده مشرکان مبنی بر شفاعت بتها در نزد خداوند است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ شُفَعَاءَ ۚ قُلْ أَوَلَوْ كَانُوا لَا يَمْلِكُونَ شَيْئًا وَلَا يَعْقِلُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آیا بهجای خداوند شفیعانی گرفتهاند؟ بگو: گرچه هیچ کاری نتوانند انجام دهند و خرد نورزند (باز آنانرا شفیعان خود میگیرید)؟!»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«یا آنکه [کافران] به جای خداوند شفیعانی برگرفتهاند؟ بگو آیا اگر هم بر چیزی دست نداشته باشند و تعقل نکنند [باز هم آنان را شفیع میگیرند؟]»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، درباره باور انحرافی مشرکان اینگونه توضیح داده است: «آنها غیر خدا را شفیعان خود برگزیدند. به آنها بگو: آیا از آنها شفاعت میطلبید هر چند مالک چیزی نباشند و حتی درک و شعوری برای آنها نباشد؟!» مکارم در تفسیر آیه آورده است: اعتقاد مشرکان این بود که آنها بتها را میپرستیدند؛ چراکه آن بتها را شفیع در نزد خدا میپنداشتند و بتها را تمثال و مظاهری برای فرشتگان و ارواح مقدسه میدانستند. لذا این آیه با این دلیل محکم که بتها صاحب چیزی نیستند و از خود اختیاری ندارند و هرچه آن هست از جانب خداست، باور مشرکان را باطل اعلام میکند.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره زمر، سی و نهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره سبأ و پیش از سوره مؤمن نازل شد. از مجموع آیات این سوره، سه آیه (آیات ۵۲ تا ۵۴) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره زمر، پنج یا هفت آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۶: ۴۵۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۷: ۴۰۰.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۶۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۶۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۹: ۴۷۹-۴۸۰.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره زمر»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۱۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
