آیه ۱۹ سوره ص: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۹ سوره ص''' نوزدهمین [[آیه]] از سی و هشتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۹ سوره ص''' نوزدهمین [[آیه]] از سی و هشتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. در ادامه آیه قبل، اشاره این آیه به همراهی پرندگان با [[داوود]] به هنگام [[مناجات]] خواندن و [[تسبیح]] کردن است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه از مسخر بودن پرندگان علاوه بر کوهها در برابر داوود سخن گفته و چنین بیان میکند: «پرندگان را نیز دستهجمعی مسخر او کردیم تا همراه او تسبیح [[خدا]] گویند و بازگشت کننده به سوی او بودند.» مکارم درباره چگونگی همصدایی کوهها و پرندگان با داوود مینویسد: «برخی [[مفسران]] عقیده دارند این صدای گیرا و جذاب داوود بود که در کوهها منعکس میشد و پرندگان را به سوی خود جذب میکرد. گروه دیگری نیز اعتقاد دارند این تسبیح توأم با صدای ظاهری و همراه با نوعی درک و شعور بوده که در باطن ذرات عالم است و هنگامی که صدای دلانگیز این پیامبر بزرگ را به وقت مناجات میشنیدند با او همصدا میشدند و غلغله تسبیح آنها درهم میآمیخت. بعضی نیز احتمال دادهاند این همان تسبیح تکوینی است که همه موجودات با زبان حال دارند و نظام خلقت آنها به خوبی خداوند را از هر عیب و نقص پاک و منزه و دارای علم و قدرت و هر گونه صفات کمال میخوانند. به باور مکارم، تفسیر دوم از سایر تفاسیر مناسبتر و با مفهوم آیه سازگارتر است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۳۸-۲۳۹|ج=۱۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
به گزارش ''[[فرهنگنامه علوم قرآن]]''، [[سوره ص]]، سی و هشتمین [[فهرست سورههای قرآن|سوره قرآن]] است. این [[سوره]] را در [[ترتیب نزول قرآن|ترتیب نزول]]، سی و هشتمین سوره نازل شده بر [[محمد|پیامبر اسلام]] دانستهاند که پس از [[سوره قمر]] و پیش از [[سوره اعراف]] نازل شد. این سوره را [[سوره مکی|مکی]] دانستهاند. در سوره ص، دو یا یک آیه [[ناسخ و منسوخ|ناسخ یا منسوخ]] گزارش کردهاند. [[آیه ۲۴ سوره ص|آیه ۲۴ این سوره]] سجده مستحب دارد.<ref>{{پک|1=دفتر تبلیغات اسلامی|2=۱۳۸۸|ک=فرهنگنامه علوم قرآن|ص=۲۹۶۰|ف=سوره ص}}</ref> | به گزارش ''[[فرهنگنامه علوم قرآن]]''، [[سوره ص]]، سی و هشتمین [[فهرست سورههای قرآن|سوره قرآن]] است. این [[سوره]] را در [[ترتیب نزول قرآن|ترتیب نزول]]، سی و هشتمین سوره نازل شده بر [[محمد|پیامبر اسلام]] دانستهاند که پس از [[سوره قمر]] و پیش از [[سوره اعراف]] نازل شد. این سوره را [[سوره مکی|مکی]] دانستهاند. در سوره ص، دو یا یک آیه [[ناسخ و منسوخ|ناسخ یا منسوخ]] گزارش کردهاند. [[آیه ۲۴ سوره ص|آیه ۲۴ این سوره]] سجده مستحب دارد.<ref>{{پک|1=دفتر تبلیغات اسلامی|2=۱۳۸۸|ک=فرهنگنامه علوم قرآن|ص=۲۹۶۰|ف=سوره ص}}</ref> | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
=== ارجاعات === | === ارجاعات === | ||
نسخهٔ کنونی تا ۸ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۱۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ص | ||||
| تعداد آیات سوره | ۸۸ | ||||
| شماره آیه | ۱۹ | ||||
| شماره جزء | ۲۳ | ||||
| شماره حزب | ۹۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۹ سوره ص نوزدهمین آیه از سی و هشتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در ادامه آیه قبل، اشاره این آیه به همراهی پرندگان با داوود به هنگام مناجات خواندن و تسبیح کردن است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَالطَّيْرَ مَحْشُورَةً ۖ كُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و پرندگان را نیز مسخرّ نمودییم درحالیکه با او جمع شده بودند، همگی فرمانبردار او (=خدا) بودند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و پرندگان را که گرد آینده بودند و همه باز گردنده»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه از مسخر بودن پرندگان علاوه بر کوهها در برابر داوود سخن گفته و چنین بیان میکند: «پرندگان را نیز دستهجمعی مسخر او کردیم تا همراه او تسبیح خدا گویند و بازگشت کننده به سوی او بودند.» مکارم درباره چگونگی همصدایی کوهها و پرندگان با داوود مینویسد: «برخی مفسران عقیده دارند این صدای گیرا و جذاب داوود بود که در کوهها منعکس میشد و پرندگان را به سوی خود جذب میکرد. گروه دیگری نیز اعتقاد دارند این تسبیح توأم با صدای ظاهری و همراه با نوعی درک و شعور بوده که در باطن ذرات عالم است و هنگامی که صدای دلانگیز این پیامبر بزرگ را به وقت مناجات میشنیدند با او همصدا میشدند و غلغله تسبیح آنها درهم میآمیخت. بعضی نیز احتمال دادهاند این همان تسبیح تکوینی است که همه موجودات با زبان حال دارند و نظام خلقت آنها به خوبی خداوند را از هر عیب و نقص پاک و منزه و دارای علم و قدرت و هر گونه صفات کمال میخوانند. به باور مکارم، تفسیر دوم از سایر تفاسیر مناسبتر و با مفهوم آیه سازگارتر است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ص، سی و هشتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره قمر و پیش از سوره اعراف نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره ص، دو یا یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۲۴ این سوره سجده مستحب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۶: ۳۷۰.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۷: ۲۸۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۵۴.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۵۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۹: ۲۳۸-۲۳۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ص»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۶۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
