آیه ۴۶ سوره ص
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ص | ||||
| تعداد آیات سوره | ۸۸ | ||||
| شماره آیه | ۴۶ | ||||
| شماره جزء | ۲۳ | ||||
| شماره حزب | ۹۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴۶ سوره ص چهل و ششمین آیه از سی و هشتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به یکی دیگر از اوصاف پیامبران بزرگ الهی (ابراهیم، اسحاق و یعقوب) اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
إِنَّا أَخْلَصْنَاهُمْ بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«ما آنانرا با صفت خاصّی ویژگی بخشیدیم که یاد سرای آخرت بود»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«ما آنان را به خصلتی ویژه ساختیم که آخرت اندیشی بود»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث به یک صفت مشترک میان پیامبران الهی ابراهیم، اسحاق و یعقوب اشاره دارد و میگوید: «ما آنها را با خلوص ویژهای خالص کردیم و آن یادآوری سرای آخرت بود.» به گفته مکارم، براساس متن آیه، یاد قیامت و تذکر به روز حساب ویژگی خاصی است که موجب اخلاص در این پیامبران شده و به عنوان صفت مشترک میان آنان معرفی شده است. به باور مکارم، منظور از «الدار» که به طور مطلق آمده؛ همان سرای آخرت است و تعبیر به «خالصة» نیز به این جهت است که این یاد آخرت در آنها همیشگی و مستمر بوده و هرگز با دنیاپرستی مخلوط و آمیخته نشده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ص، سی و هشتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره قمر و پیش از سوره اعراف نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره ص، دو یا یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۲۴ این سوره سجده مستحب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۶: ۳۹۹.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۷: ۳۱۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۵۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۵۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۹: ۳۰۸-۳۰۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ص»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۶۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
