آیه ۲۰ سوره رعد
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | رعد | ||||
| تعداد آیات سوره | ۴۳ | ||||
| شماره آیه | ۲۰ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۰ سوره رعد بیستمین آیه از سیزدهمین سوره قرآن است و در مکی یا مدنی بودن آن اختلاف وجود دارد. در این آیه «اولوا الالباب» با وصف وفاداری به عهد و پیمان الهی توصیف شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَلَا يَنْقُضُونَ الْمِيثَاقَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«کساني که به عهد خداوند وفا مينمايند و پيمان را نميشکنند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«[همان] کسانی که به عهد الهی وفا میکنند و پیمان [او] را نمیشکنند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در آیه موردبحث، «وفای به عهد» را یکی از صفات و برنامههای طرفداران حق بیان کرده است: «آنها که به عهد الهی وفا میکنند و پیمان را نمیشکنند.» به گزارش مکارم، عهد الله (عهد الهی) دارای معنای وسیعی است که هم شامل عهدهای فطری است و هم شامل پیمانهای شرعی (پیمانهایی که پیامبر از مؤمنان در رابطه با فرمانهای خداوند گرفته است.) همچنین وفا به عهدها و پیمانهایی که انسانها با یکدیگر میبندند در این مجموعه قرار دارد که هم زیر مجموعه پیمان تشریعی محسوب میشوند و هم زیر مجموعه پیمان عقلی و فطری. چرا که خداوند فرمان به محترم شمردن اینگونه پیمانها نیز داده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره رعد، سیزدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، نود و ششمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره محمد و پیش از سوره الرحمن نازل شد. از مجموع آیات در مدنی یا مکی بودن این سوره، اختلاف نظر وجود دارد. در سوره رعد، یک یا دو آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۲۸ سوره رعد، دارای سجده مستحب است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۳۲.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۴۵۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۱۸۴.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره رعد»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۰۶.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
