بدون تصویر

آیه ۲۱ سوره رعد

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آیه ۲۱ سوره رعد
مشخصات قرآنی
نام سورهرعد
تعداد آیات سوره۴۳
شماره آیه۲۱
شماره جزء۱۳
شماره حزب۵۱
اطلاعات دیگر
{{{page}}}
{{{page}}}
آیه قبل
آیه بعد
{{{page}}}
{{{page}}}

آیه ۲۱ سوره رعد بیست و یکمین آیه از سیزدهمین سوره قرآن است و در مکی یا مدنی بودن آن اختلاف وجود دارد. آیه به برنامه‌های زندگی طرفداران حق «اولوا الالباب» اشاره دارد.

متن

متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کرده‌اند:[۱][۲]

 وَالَّذِينَ يَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُونَ سُوءَ الْحِسَابِ آیهٔ ۲۱ از سورهٔ ۱۳ 

ترجمه

محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]

«و کساني که آنچه را خداوند به پيوسته نگاه داشتن آن امر فرموده پيوسته نگاه مي‌دارند و از پروردگارشان بيمناک هستند و از محاسبۀ بد مي‌ترسند»

بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]

«و کسانی که هر چه خداوند به پیوند کردن آن فرمان داده است، می‌پیوندند و از پروردگارشان می‌ترسند، و از حساب سخت و سنگین می‌هراسند»

محتوا

مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش می‌کند: آیه موردبحث درباره «اولوا الالباب» چنین می‌گوید: «و آنها که پیوندهایی را که خدا به آن امر کرده است برقرار می‌دارند و از پروردگارشان می‌ترسند و از بدی حساب (روز قیامت) بیم دارند.» به گزارش مکارم، حفظ پیوندها و پاسداری از آنها دومین برنامه «اولوا الالباب» می‌باشد. این ارتباطات و پیوندهای انسان‌ از چند جهت است: ارتباط او با خدا، ارتباط با پیامبران و رهبران الهی و ارتباط با سایر انسان‌ها مانند خویشاوندان و همسایه‌ها و دوستان و ... سومین و چهارمین برنامه طرفداران حق نیز خشیت آنان از خداوند و ترس از «سوء الحساب» در دادگاه قیامت است.[۵]

شأن نزول و ترتیب

به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، سوره رعد، سیزدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، نود و ششمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانسته‌اند که پس از سوره محمد و پیش از سوره الرحمن نازل شد. از مجموع آیات در مدنی یا مکی بودن این سوره، اختلاف نظر وجود دارد. در سوره رعد، یک یا دو آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کرده‌اند. آیه ۲۸ سوره رعد، دارای سجده مستحب است.[۶]

پانویس

ارجاعات

منابع

  • خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
  • دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگ‌نامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
  • رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
  • گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
  • طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
  • مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.