آیه ۴۲ سوره احزاب
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | احزاب | ||||
| تعداد آیات سوره | ۷۳ | ||||
| شماره آیه | ۴۲ | ||||
| شماره جزء | ۲۲ | ||||
| شماره حزب | ۸۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴۲ سوره احزاب چهل و دومین آیه از سی و سومین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. این آیه دومین وظیفه مؤمنان در برابر خداوند را این مطلب عنوان کرده که همه مؤمنان، او را در صبح و شام تسبیح بگویند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و او را صبح و شام تسبیح گویید»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و او را در بامداد و شامگاه نیایش کنید»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن دومین وظیفه مسلمانان نسبت به خدا را تسبیح کردن ذات او دانسته و چنین میگوید: «و صبح و شام او را تسبیح نمائید.» مکارم در تفسیر این آیه مینویسد: «همانگونه که از سیاق آیات به خوبی بر میآید منظور از «تسبیح خداوند در هر صبح و شام» همان دوام تسبیح است و ذکر خصوص این دو وقت به عنوان آغاز و پایان روز میباشد و اینکه بعضی آن را به نماز صبح و عصر یا مانند آن تفسیر کردهاند؛ باز از قبیل ذکر مصداق است. به این ترتیب «ذکر کثیر خداوند و تسبیح او هر صبح و شام» جز به تداوم توجه به پروردگار و تنزیه و تقدیس مداوم او از هر عیب و نقص حاصل نمیگردد.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره احزاب، سی و سومین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، نودمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره آلعمران و پیش از سوره ممتحنه نازل شد. این سوره را مدنی دانستهاند. در سوره احزاب، یک یا دو آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۱۷۲.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۴۹۰.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۲۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۲۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۷: ۳۵۱-۳۵۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره احزاب»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۵.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات نامدار سوره | |
|---|---|
| آیات | |
| مرتبط | |
