آیه ۴ سوره اسراء
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اسراء | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۴ | ||||
| شماره جزء | ۱۵ | ||||
| شماره حزب | ۵۷ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴ سوره اسراء چهارمین آیه از هفدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه به دو فساد بزرگ قوم بنیاسرائیل در زمین اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَقَضَيْنَا إِلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ فِي الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الْأَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و در کتاب (= تورات) به بنياسراييل اعلام کرديم که دوبار در سرزمين تباهي ميورزيد و با سرکشي بزرگي سر به طغيان بر خواهيد داشت»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و بر بنیاسرائیل در کتاب آسمانی مقرر داشتیم که در این سرزمین دوبار فتنه و فساد و سرکشی بیاندازه خواهید کرد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه به گوشهای از تاریخ قوم بنیاسرائیل اشاره دارد که بر طبق متن آیه تورات از وقوع دو فساد بزرگ بر روی زمین توسط بنیاسرائیل خبر داده است. به گفته مکارم، «قضاء» در اینجا به معنای «اعلام» و منظور از «الارض» به قرینه آیات بعدی سرزمین فلسطین است که مسجدالاقصی در آنجا واقع شده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اسراء، هفدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره قصص و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دوازده آیه (آیات ۲۶، ۳۲، ۳۳، ۵۷ و ۷۳ تا ۸۰) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره اسراء، سه آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۰: ۲۹۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۳: ۴۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۸۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۸۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۲: ۲۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اسراء»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۳۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
