آیه ۲ سوره رعد: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲ سوره رعد''' دومین [[آیه]] از سیزدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و در [[مکی]] یا [[مدنی]] بودن آن اختلاف وجود دارد. | '''آیه ۲ سوره رعد''' دومین [[آیه]] از سیزدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و در [[مکی]] یا [[مدنی]] بودن آن اختلاف وجود دارد. در این آیه به معرفی [[خداوند]] و تعدادی از [[آیات آفاقی]] پرداخته شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه، به توصیف خداوند پرداخته و او را چنین معرفی میکند: «[[خدا]] همان کسی است که آسمان را– بدون ستونی که قابل رؤیت باشد– آفرید. سپس بر [[عرش]] استیلا یافت [و زمام تدبیر جهان را بدست گرفت] و خورشید و ماه را مسخر ساخت که هر کدام تا زمان معینی حرکت دارند. کارها را او تدبیر میکند. آیات را [برای شما] تشریح مینماید تا به لقای [[پروردگار|پروردگارتان]] [[یقین]] پیدا کنید.» به گزارش مکارم، آیه موردبحث به توصیف و شناخت قسمتی از دلایل [[توحید|توحیدی]] و برخی نشانههای [[الله]] در جهان هستی اشاره دارد تا از این طریق انسانها به قدرت و علم بیپایان الهی پی ببرند و [[خالق]] را [[شکر|شکرگزار]] باشند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۰۹-۱۱۳|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۴۹
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | رعد | ||||
| تعداد آیات سوره | ۴۳ | ||||
| شماره آیه | ۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۰ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲ سوره رعد دومین آیه از سیزدهمین سوره قرآن است و در مکی یا مدنی بودن آن اختلاف وجود دارد. در این آیه به معرفی خداوند و تعدادی از آیات آفاقی پرداخته شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ۖ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ۖ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ ۖ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى ۚ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ يُفَصِّلُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«خداوند ذاتي است که آسمانها را بدون ستونهايي که آنها را ببينيد برپا داشت، آنگاه بر عرش بلند و مرتفع گرديد، و خورشيد و ماه را رام کرد، هر يک تا زمان معين روان است، خداوند کار هستي را تدبير ميکند و او آيات را بيان ميدارد تا شما به لقاي پروردگارتان يقين حاصل کنيد»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«خداوند کسی است که آسمانها را بدون ستونهایی که آنها را ببینید برافراشت، سپس بر عرش استیلاء یافت، و خورشید و ماه را رام کرد که هر یک تا زمانی معین، سیر میکند [همو] کار [و بار جهان] را تدبیر میکند و آیات [خویش] را روشن بیان میدارد، باشد که شما به لقای پروردگارتان یقین پیدا کنید»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه، به توصیف خداوند پرداخته و او را چنین معرفی میکند: «خدا همان کسی است که آسمان را– بدون ستونی که قابل رؤیت باشد– آفرید. سپس بر عرش استیلا یافت [و زمام تدبیر جهان را بدست گرفت] و خورشید و ماه را مسخر ساخت که هر کدام تا زمان معینی حرکت دارند. کارها را او تدبیر میکند. آیات را [برای شما] تشریح مینماید تا به لقای پروردگارتان یقین پیدا کنید.» به گزارش مکارم، آیه موردبحث به توصیف و شناخت قسمتی از دلایل توحیدی و برخی نشانههای الله در جهان هستی اشاره دارد تا از این طریق انسانها به قدرت و علم بیپایان الهی پی ببرند و خالق را شکرگزار باشند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره رعد، سیزدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، نود و ششمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره محمد و پیش از سوره الرحمن نازل شد. از مجموع آیات در مدنی یا مکی بودن این سوره، اختلاف نظر وجود دارد. در سوره رعد، یک یا دو آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۲۸ سوره رعد، دارای سجده مستحب است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۵۲۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۳۸۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۴۹.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۴۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۱۰۹-۱۱۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره رعد»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۰۶.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
