آیه ۲۹ سوره رعد: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۹ سوره رعد''' بیست و نهمین [[آیه]] از سیزدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و در [[مکی]] یا [[مدنی]] بودن آن اختلاف وجود دارد. | '''آیه ۲۹ سوره رعد''' بیست و نهمین [[آیه]] از سیزدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و در [[مکی]] یا [[مدنی]] بودن آن اختلاف وجود دارد. در این آیه به سرنوشت و پایان نیکوی [[مؤمنان]] نیکوکار اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث برای مؤمنان بهترین زندگی و بهترین پایانها و سرانجامها را بیان میکند و چنین میگوید: «آنها که [[ایمان]] آوردند و [[عمل صالح]] انجام دادند پاکیزهترین (زندگی) نصیبشان است و بهترین سرانجامها.» به گزارش مکارم، بسیاری از [[مفسران]] کلمه «[[طوبی]]» را مؤنث «اطیب» دانسته که معنایش بهتر و پاکیزهتر یا بهترین و پاکیزهترین است. به گفته مکارم، مفهوم این کلمه از هر نظر وسیع و نامحدود است و برای مؤمنان نیکوکار از همه چیز بهترینش را پیشبینی کرده است. (بهترین زندگی، بهترین [[نعمت|نعمتها]]، بهترین آرامش، بهترین دوستان و بهترین الطاف و توجهات خاص خداوند) مکارم در ادامه مینویسد: «در [[روایات]] متعددی از [[اهل بیت]] «طوبی» درختی معرفی شده است که اصل آن در خانه [[پیامبر اسلام|پیامبر]] یا [[علی بن ابیطالب|علی]] در [[بهشت]] است و شاخههای آن بر سر همه مؤمنان و بر فراز خانههای آنان گسترده است و در حقیقت همه مؤمنان در سایه رهبری و پیشوایی آنان است که از آن همه نعمتهای گوناگون و متنوع برخوردار میشوند.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۰۹-۲۱۰|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳۱ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۵۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | رعد | ||||
| تعداد آیات سوره | ۴۳ | ||||
| شماره آیه | ۲۹ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۹ سوره رعد بیست و نهمین آیه از سیزدهمین سوره قرآن است و در مکی یا مدنی بودن آن اختلاف وجود دارد. در این آیه به سرنوشت و پایان نیکوی مؤمنان نیکوکار اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَىٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آنان که ايمان آورده و کارهاي شايسته انجام دادهاند خوشا به حال ايشان و آنان سرانجام نيکي دارند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«کسانی که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته کردهاند، خوشا بر ایشان و نیک سرانجامی دارند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث برای مؤمنان بهترین زندگی و بهترین پایانها و سرانجامها را بیان میکند و چنین میگوید: «آنها که ایمان آوردند و عمل صالح انجام دادند پاکیزهترین (زندگی) نصیبشان است و بهترین سرانجامها.» به گزارش مکارم، بسیاری از مفسران کلمه «طوبی» را مؤنث «اطیب» دانسته که معنایش بهتر و پاکیزهتر یا بهترین و پاکیزهترین است. به گفته مکارم، مفهوم این کلمه از هر نظر وسیع و نامحدود است و برای مؤمنان نیکوکار از همه چیز بهترینش را پیشبینی کرده است. (بهترین زندگی، بهترین نعمتها، بهترین آرامش، بهترین دوستان و بهترین الطاف و توجهات خاص خداوند) مکارم در ادامه مینویسد: «در روایات متعددی از اهل بیت «طوبی» درختی معرفی شده است که اصل آن در خانه پیامبر یا علی در بهشت است و شاخههای آن بر سر همه مؤمنان و بر فراز خانههای آنان گسترده است و در حقیقت همه مؤمنان در سایه رهبری و پیشوایی آنان است که از آن همه نعمتهای گوناگون و متنوع برخوردار میشوند.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره رعد، سیزدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، نود و ششمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره محمد و پیش از سوره الرحمن نازل شد. از مجموع آیات در مدنی یا مکی بودن این سوره، اختلاف نظر وجود دارد. در سوره رعد، یک یا دو آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۲۸ سوره رعد، دارای سجده مستحب است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۳۹.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۴۷۸.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۲۰۹-۲۱۰.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره رعد»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۰۶.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
