|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۳۷ سوره ص: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۷ سوره ص''' سی و هفتمین [[آیه]] از سی و هشتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۷ سوره ص''' سی و هفتمین [[آیه]] از سی و هشتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. براساس متن آیه، دومین موهبتی که [[خداوند]] به [[سلیمان]] [[نبی]] اعطا کرد، تسخیر موجودات سرکش به دست او بود. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] از مسخر شدن موجودات سرکش و در اختیار قرار گرفتن سلیمان اینگونه سخن گفته است: «و [[شیاطین]] را مسخر او ساختیم، و هر بنا و غواصی از آنها را سر بر فرمان او نهادیم.» به گزارش مکارم، [[خداوند]] به این ترتیب نیروهای این موجودات را برای کارهای مثبت و تحت امر سلیمان قرار داد تا در مسیر سازندگی و استخراج منابع گرانبها به مردان خدا کمک کنند. این مسئله در آیات دیگر قرآن نیز بیان شده است؛ از جمله: در [[آیه ۸۲ سوره انبیاء|آیه ۸۲ سوره انبیا]] و [[آیه ۱۲ سوره سبأ]] که در آیه اخیر از آن موجودات تعبیر به «[[جن]]» شده است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۸۶-۲۸۷|ج=۱۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۳
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ص | ||||
| تعداد آیات سوره | ۸۸ | ||||
| شماره آیه | ۳۷ | ||||
| شماره جزء | ۲۳ | ||||
| شماره حزب | ۹۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۷ سوره ص سی و هفتمین آیه از سی و هشتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. براساس متن آیه، دومین موهبتی که خداوند به سلیمان نبی اعطا کرد، تسخیر موجودات سرکش به دست او بود.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَالشَّيَاطِينَ كُلَّ بَنَّاءٍ وَغَوَّاصٍ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و از دیوها هر بنّا و غوّاصی (را به فرمانش درآوردیم)»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و دیوانی را که همه بنا یا غواص بودند [مسخر او ساختیم]»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن از مسخر شدن موجودات سرکش و در اختیار قرار گرفتن سلیمان اینگونه سخن گفته است: «و شیاطین را مسخر او ساختیم، و هر بنا و غواصی از آنها را سر بر فرمان او نهادیم.» به گزارش مکارم، خداوند به این ترتیب نیروهای این موجودات را برای کارهای مثبت و تحت امر سلیمان قرار داد تا در مسیر سازندگی و استخراج منابع گرانبها به مردان خدا کمک کنند. این مسئله در آیات دیگر قرآن نیز بیان شده است؛ از جمله: در آیه ۸۲ سوره انبیا و آیه ۱۲ سوره سبأ که در آیه اخیر از آن موجودات تعبیر به «جن» شده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ص، سی و هشتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره قمر و پیش از سوره اعراف نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره ص، دو یا یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۲۴ این سوره سجده مستحب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۶: ۳۹۲.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۷: ۳۰۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۵۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۵۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۹: ۲۸۶-۲۸۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ص»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۶۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
