آیه ۵۴ سوره اسراء: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۵۴ سوره اسراء''' پنجاه و چهارمین [[آیه]] از هفدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۵۴ سوره اسراء''' پنجاه و چهارمین [[آیه]] از هفدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. این آیه به آگاهی [[خداوند]] از احوال و [[نیت|نیات]] انسانها و خواست او بر نزول [[رحمت]] یا [[عذاب]] بر آنها سخن گفته است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در اینجا به علم و آگاهی خداوند به باطنها و ضمایر انسانها اشاره دارد و سپس این مسئله عنوان میشود که خداوند بر این اساس است که گروهی را مورد رحمت خود قرار میدهد و گروهی را به عذاب گرفتار میکند. در انتهای آیه نیز به [[پیامبر اسلام]] گفته میشود که تو نگهبان بر مردم نیستی و تو ملزم بر این مطلب نیستی که آنان حتما باید [[ایمان]] بیاورند، بلکه وظیفه تو تنها [[ابلاغ]] و رساندن پیام خدا به مردم است و پس از آن، این مردم هستند که اختیار دارند راه [[هدایت]] را برگزینند یا راه [[ضلالت]] را.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۵۹-۱۶۰|ج=۱۲}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۶ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۱۰
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اسراء | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۵۴ | ||||
| شماره جزء | ۱۵ | ||||
| شماره حزب | ۵۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۵۴ سوره اسراء پنجاه و چهارمین آیه از هفدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه به آگاهی خداوند از احوال و نیات انسانها و خواست او بر نزول رحمت یا عذاب بر آنها سخن گفته است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ ۖ إِنْ يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِنْ يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ ۚ وَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا
![]()
![]()
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«پروردگارتان از حال شما آگاهتر است، اگر (خدا) بخواهد شما را مشمول رحمت خود قرار ميهد، و اگر (خدا) بخواهد شما را عذاب ميدهد، و تو را نگهبان بر آنان نفرستادهايم»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«پروردگارتان به [احوال] شما داناتر است، اگر بخواهد به شما رحمت میآورد یا اگر بخواهد شما را عذاب میکند، و ما تو را نگهبان آنان نفرستادهایم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در اینجا به علم و آگاهی خداوند به باطنها و ضمایر انسانها اشاره دارد و سپس این مسئله عنوان میشود که خداوند بر این اساس است که گروهی را مورد رحمت خود قرار میدهد و گروهی را به عذاب گرفتار میکند. در انتهای آیه نیز به پیامبر اسلام گفته میشود که تو نگهبان بر مردم نیستی و تو ملزم بر این مطلب نیستی که آنان حتما باید ایمان بیاورند، بلکه وظیفه تو تنها ابلاغ و رساندن پیام خدا به مردم است و پس از آن، این مردم هستند که اختیار دارند راه هدایت را برگزینند یا راه ضلالت را.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اسراء، هفدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره قصص و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دوازده آیه (آیات ۲۶، ۳۲، ۳۳، ۵۷ و ۷۳ تا ۸۰) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره اسراء، سه آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۰: ۳۵۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۳: ۱۳۹.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۸۷.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۸۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۲: ۱۵۹-۱۶۰.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اسراء»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۳۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.