آیه ۱۱۰ سوره اسراء: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۱۰ سوره اسراء''' صد و دهمین [[آیه]] از هفدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۱۰ سوره اسراء''' صد و دهمین [[آیه]] از هفدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در این آیه به آخرین بهانههای [[مشرکان]] نسبت به [[پیامبر اسلام]] در این سوره اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در اینجا به یکی از بهانههای مشرکان اشاره دارد که آنان میگفتند چرا پیامبر خدا را با نامهای متععدی میخواند؛ درحالیکه او مدعی توحید و خدایی یکتاست؟ قرآن در پاسخ آنها میگوید: «بگو شما او را به نام [[الله|اللَّه]] بخوانید یا به نام [[رحمان]] هر کدام را بخوانید فرق نمیکند. برای او نامهای متعدد نیک ([[اسماء الحسنی]]) است.» در ادامه آیه، قرآن به پیامبر اسلام [[فرمان]] میدهد که [[نماز]] را نه زیاد بلند بخواند و نه زیاد آهسته؛ بلکه میان این دو راه اعتدال را انتخاب کند تا مشرکان نسبت به او اعتراض نکنند و مانع [[عبادت]] و نماز خواندن او نشوند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۲۵-۳۲۹|ج=۱۲}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۲۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اسراء | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۱۱۰ | ||||
| شماره جزء | ۱۵ | ||||
| شماره حزب | ۵۹ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۱۰ سوره اسراء صد و دهمین آیه از هفدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه به آخرین بهانههای مشرکان نسبت به پیامبر اسلام در این سوره اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمَٰنَ ۖ أَيًّا مَا تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ ۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذَٰلِكَ سَبِيلًا
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«بگو: خداوند را بخوانيد يا رحمن را بخوانيد، خدا را به هر کدام از نامهايش بخوانيد او داراي نامهاي زيباست، و نمازت را (با صداي) بلند مخوان و آن را آهسته نيز مخوان، بلکه ميان آن دو راهي پيشگير»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«بگو او را چه الله بخوانید چه رحمان، هر چه بخوانید او را نامهای نیک است، و نمازت را نه بلند بخوان و نه آهسته، و راهی میانه برگزین»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در اینجا به یکی از بهانههای مشرکان اشاره دارد که آنان میگفتند چرا پیامبر خدا را با نامهای متععدی میخواند؛ درحالیکه او مدعی توحید و خدایی یکتاست؟ قرآن در پاسخ آنها میگوید: «بگو شما او را به نام اللَّه بخوانید یا به نام رحمان هر کدام را بخوانید فرق نمیکند. برای او نامهای متعدد نیک (اسماء الحسنی) است.» در ادامه آیه، قرآن به پیامبر اسلام فرمان میدهد که نماز را نه زیاد بلند بخواند و نه زیاد آهسته؛ بلکه میان این دو راه اعتدال را انتخاب کند تا مشرکان نسبت به او اعتراض نکنند و مانع عبادت و نماز خواندن او نشوند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اسراء، هفدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره قصص و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دوازده آیه (آیات ۲۶، ۳۲، ۳۳، ۵۷ و ۷۳ تا ۸۰) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره اسراء، سه آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۱: ۴۱۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۳: ۲۹۸.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۹۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۹۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۲: ۳۲۵-۳۲۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اسراء»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۳۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
