آیه ۱۷ سوره ص

آیه ۱۷ سوره ص

مشخصات قرآنی
نام سوره	ص
تعداد آیات سوره	۸۸
شماره آیه	۱۷
شماره جزء	۲۳
شماره حزب	۹۱
اطلاعات دیگر
{{{page}}} آیه قبل	آیه بعد {{{page}}}

آیه ۱۷ سوره ص هفدهمین آیه از سی و هشتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن به‌شمار می‌آید. از این آیه به بعد به بیان سرگذشت داوود از پیامبران خداوند پرداخته شده است.

متن

متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کرده‌اند:

 اصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْأَيْدِ ۖ إِنَّهُ أَوَّابٌ  

ترجمه

محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:

«در برابر چیزهایی که می‌گویند شکیبا باش و بندة ما داودِ توانمند را یاد کن، واقعاً او بسی توبه‌کار بود»

بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:

«بر آنچه می‌گویند شکیبایی کن، و از بنده ما داوود یاد کن که هم توانمند بود و هم توبه کار»

محتوا

مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش می‌کند: در آیه موردبحث ابتدا پیامبر اسلام سفارش به صبر شده و سپس به داوود از پیامبران الهی اشاره می‌کند و چنین می‌آورد: «در برابر آنچه آنها می‌گویند شکیبا باش و به خاطر بیاور بنده ما را داوود صاحب قدرت بود و بسیار توبه‌کار.» به گفته مکارم، «اید» هم به معنی «قدرت» آمده و هم به معنای «نعمت». به تعبیر قرآن داوود دارای هر دوی این موهبت الهی بود؛ هم نیروی جسمانی فراوانی داشت و هم از نظر قدرت معنوی و نیروی عبادت بسیار قوی و محکم بود. چنانکه بسیاری از شب را بیدار بود و به عبادت خدا مشغول می‌شد و نیمی از روزهای سال را در حالت روزه به‌سر می‌برد. از نظر نعمت‌ها؛ نیز خداوند انواع نعمت‌های ظاهری و باطنی به او عطا کرده بود. «اواب» (از ماده اوب) به معنىی بازگشت اختیاری به سوی چیزی است و از آنجا که «اواب» صیغه مبالغه می‌باشد، اشاره به این است که او بسیار به سوی پروردگارش بازگشت می‌کرد و از کوچک‌ترین غفلت و ترک اولی توبه می‌نمود.

شأن نزول و ترتیب

به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، سوره ص، سی و هشتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانسته‌اند که پس از سوره قمر و پیش از سوره اعراف نازل شد. این سوره را مکی دانسته‌اند. در سوره ص، دو یا یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کرده‌اند. آیه ۲۴ این سوره سجده مستحب دارد.

پانویس

منابع

• خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.نگهداری یادکرد:زبان ناشناخته (رده)
• دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگ‌نامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
• رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.نگهداری یادکرد:زبان ناشناخته (رده)
• گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
• طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
• مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.