آیه ۶ سوره سبأ: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۶ سوره سبأ''' ششمین [[آیه]] از سی و چهارمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۶ سوره سبأ''' ششمین [[آیه]] از سی و چهارمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. آیه اشاره دارد به عالمان و دانشمندانی که [[آیات]] الهی را [[تصدیق]] کرده و دیگران را به سوی آن فرامیخوانند و تشویق میکنند. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: عالمان و دانشمندان پذیرای حق و [[حقیقت]] در این آیه چنین توصیف شدهاند: «آنها که دارای علمند؛ آنچه از سوی [[پروردگار|پروردگارت]] بر تو نازل شده [[حق]] میدانند و [[هدایت]] کننده به راه خداوند [[عزیز]] و [[حمید]].» به گزارش مکارم، بعضی از [[مفسران]] «الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ» را در این آیه به آن دسته از علمای [[اهل کتاب]] [[تفسیر قرآن|تفسیر]] کردهاند که با مشاهده آثار حقانیت [[قرآن]] نسبت به آن [[خاضع]] میشوند و [[اعتراف]] به حق بودن آن میکنند. از نظر او، هرچند علمای اهل کتاب میتوانند [[مصداق]] این آیه باشند؛ اما با توجه به گستردگی مفهوم آن همه دانشمندان را در هر عصر و هر زمان و مکانی را شامل میشود. به گزارش مکارم، در [[تفسیر قمی|''تفسیر علی بن ابراهیم'']]، منظور از این گروهِ دانشمندان «[[علی بن ابیطالب]]» تفسیر شده که در حقیقت مصداق اتم و اکمل آن است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۹-۲۱|ج=۱۸}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۳۴
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | سبأ | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۴ | ||||
| شماره آیه | ۶ | ||||
| شماره جزء | ۲۲ | ||||
| شماره حزب | ۸۶ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۶ سوره سبأ ششمین آیه از سی و چهارمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. آیه اشاره دارد به عالمان و دانشمندانی که آیات الهی را تصدیق کرده و دیگران را به سوی آن فرامیخوانند و تشویق میکنند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَيَرَى الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ هُوَ الْحَقَّ وَيَهْدِي إِلَىٰ صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و دانش یافتگان آنچه را که از سوی پروردگارت به سوی تو فرستاده شده است حق میبینند و اینکه به سوی راه خدای چیره و ستوده راهنمایی میکند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و دانش یافتگان آنچه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده است، حق میدانند، که به راه خداوند پیروزمند ستوده، هدایت میکند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: عالمان و دانشمندان پذیرای حق و حقیقت در این آیه چنین توصیف شدهاند: «آنها که دارای علمند؛ آنچه از سوی پروردگارت بر تو نازل شده حق میدانند و هدایت کننده به راه خداوند عزیز و حمید.» به گزارش مکارم، بعضی از مفسران «الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ» را در این آیه به آن دسته از علمای اهل کتاب تفسیر کردهاند که با مشاهده آثار حقانیت قرآن نسبت به آن خاضع میشوند و اعتراف به حق بودن آن میکنند. از نظر او، هرچند علمای اهل کتاب میتوانند مصداق این آیه باشند؛ اما با توجه به گستردگی مفهوم آن همه دانشمندان را در هر عصر و هر زمان و مکانی را شامل میشود. به گزارش مکارم، در تفسیر علی بن ابراهیم، منظور از این گروهِ دانشمندان «علی بن ابیطالب» تفسیر شده که در حقیقت مصداق اتم و اکمل آن است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره سبأ، سی و چهارمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره لقمان و پیش از سوره زمر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۶ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره سبأ، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۱۹۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۵۳۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۲۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۲۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۸: ۱۹-۲۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره سبأ»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۱۵.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
