آیه ۴۹ سوره سبأ
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | سبأ | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۴ | ||||
| شماره آیه | ۴۹ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴۹ سوره سبأ چهل و نهمین آیه از سی و چهارمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. موضوع آیه پایداری حق و از بین رفتن باطل است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
قُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَمَا يُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَمَا يُعِيدُ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«بگو: حق آمد و باطل (کار تازهای را) از سر نمیگیرد و دوباره باز نمیگردد»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«بگو حق به میان آمد [معبود] باطل نه [آفرینش چیزی را] آغاز کند و نه بازگرداند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به پیامبر اسلام درباره پایداری حق و عدم ثبات باطل چنین میگوید: «بگو: حق آمد و باطل نمیتواند آغازگر چیزی باشد و نه تجدید کننده آن.» به گزارش مکارم، بعضی از مفسران «حق» و «باطل» را در این آیه در مصداقهای محدودی محصور کردهاند، درحالیکه مفهوم آن دو کلمه بسیار وسیع و گسترده است. قرآن، وحی الهی و تعلیمات اسلام، همه در مفهوم «حق» جمع هستند و شرک و کفر، ضلالت، ظلم و گناه، وسوسههای شیطانی، و ابداعات طاغوتی همه در معنی «باطل» درج است. به گفته مکارم، در حقیقت مفهوم این آیه شبیه آیه ۸۱ سوره اسراء میباشد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره سبأ، سی و چهارمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره لقمان و پیش از سوره زمر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۶ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره سبأ، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۲۱۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۵۷۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۳۴.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۳۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۸: ۱۴۷-۱۴۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره سبأ»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۱۵.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
