آیه ۲۷ سوره سبأ
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | سبأ | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۴ | ||||
| شماره آیه | ۲۷ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۷ سوره سبأ بیست و هفتمین آیه از سی و چهارمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه بر یکتایی خداوند و عدم شریک و همتایی او تأکید دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
قُلْ أَرُونِيَ الَّذِينَ أَلْحَقْتُمْ بِهِ شُرَكَاءَ ۖ كَلَّا ۚ بَلْ هُوَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«بگو: آنانرا که به عنوان شریک به او ملحق ساختهاید به من نشان دهید، چنین نیست، بلکه خداوند است که پیروزمند فرزانه است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«بگو به من بنمایانید کسانی را که در مقام شریک به او نسبت میدهید چنین نیست، بلکه او خداوند پیروزمند فرزانه است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه درباره مسئله توحید خطاب به پیامبر اسلام چنین میگوید: «بگو: کسانی را که به عنوان شریک به او ملحق ساختهاید؛ به من نشان دهید، هرگز چنین نیست، (او شریک و شبیهی ندارد) بلکه او خداوند عزیز و حکیم است.» به گزارش مکارم، این آیه به عنوان خاتمه بحث آیات گذشته بر عدم شراکت چیزی یا کسی با خداوند در امر خلقت و سایر امور ربوبی تأکید دارد و خداوند را به شکستناپذیری و حکمت معرفی میکند. لذا در پایان آیه دو نام از اسماءالحسنی آمده است: عزیز به معنای شکست ناپذیر و حکیم به معنی درستکار. [۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره سبأ، سی و چهارمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره لقمان و پیش از سوره زمر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۶ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره سبأ، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۲۰۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۵۵۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۳۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۳۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۸: ۸۵-۸۶.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره سبأ»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۱۵.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
