بدون تصویر

آیه ۲۰ سوره سبأ

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آیه ۲۰ سوره سبأ
مشخصات قرآنی
نام سورهسبأ
تعداد آیات سوره۵۴
شماره آیه۲۰
شماره جزء۲۲
شماره حزب۸۶
اطلاعات دیگر
{{{page}}}
{{{page}}}
آیه قبل
آیه بعد
{{{page}}}
{{{page}}}

آیه ۲۰ سوره سبأ بیستمین آیه از سی و چهارمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن به‌شمار می‌آید. این آیه نتیجه‌گیری از داستان قوم سبأ در آیات پیشین است که با پیروی از شیطان گرفتار آن همه بدبختی و ناکامی شدند.

متن

متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کرده‌اند:[۱][۲]

 وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ آیهٔ ۲۰ از سورهٔ ۳۴ 

ترجمه

محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]

«و همانا شیطان گمانش را دربارة آنان راست یافت، پس از او پیروی کردند مگر گروه اندکی از مؤمنان»

بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]

«و به راستی شیطان ظن خود را درباره ایشان راست یافت، آنگاه [همگی‌] جز گروهی از مؤمنان از او پیروی کردند»

محتوا

مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش می‌کند: قرآن درباره قوم سبأ و عاقبت پیروی از شیطان چنین می‌گوید: «(آری) به یقین ابلیس گمان خود را در باره آنها محقق یافت که همگی از او پیروی کردند جز گروه اندکی از مؤمنان.» به گزارش مکارم، در اینجا به پیش بینی ابلیس پس از تمرد از فرمان خداوند در داستان سجده بر آدم اشاره شده که او سوگند یاد کرد تمام فرزندان آدم را فریب داده و به هلاکت بکشاند. در این آیه به این مطلب اشاره شده که او درباره بسیاری از افراد قوم سبأ توانست آنها را بفریبد؛ اما در پایان آیه نیز تأکید می‌شود که گروه اندکی از مؤمنان از او تبعیت نکردند و نجات یافتند. لذا قرآن خبر می‌دهد که شیطان نتوانسته بود بر همه آنان تسلط پیدا کند.[۵]

شأن نزول و ترتیب

به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، سوره سبأ، سی و چهارمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانسته‌اند که پس از سوره لقمان و پیش از سوره زمر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۶ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانسته‌اند. در سوره سبأ، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کرده‌اند.[۶]

پانویس

ارجاعات

منابع

  • خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
  • دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگ‌نامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
  • رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
  • گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
  • طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
  • مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.