آیه ۱۹ سوره رعد: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۹ سوره رعد''' نوزدهمین [[آیه]] از سیزدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و در [[مکی]] یا [[مدنی]] بودن آن اختلاف وجود دارد. | '''آیه ۱۹ سوره رعد''' نوزدهمین [[آیه]] از سیزدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و در [[مکی]] یا [[مدنی]] بودن آن اختلاف وجود دارد. در این آیه با بیان یک مقایسه، کسانی که [[حق]] را پذیرفته و [[تسلیم]] آن میشوند، بینا و کسانی که آن را قبول نکنند، نابینا معرفی شدهاند. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در اینجا وضعیت طرفداران حق را چنین توصیف کرده است: «آیا کسی که میداند آنچه از طرف [[پروردگار|پروردگارت]] بر تو نازل شده حق است همانند کسی است که نابیناست؟! تنها صاحبان اندیشه متذکر میشوند!» به گزارش مکارم، قرآن با این تعبیر اشاره لطیفی دارد به این مطلب که ندانستن حق و حقیقت به هیچوجه ممکن نیست مگر اینکه چشم دل انسان به کلی از کار افتاده باشد. لغت «الباب» (جمع لب) به معنای مغز هر چیز است، بنا بر این نقطه مقابل «اولوا الباب» افراد بی مغز و پوک و میان تهی و بیمحتوا هستند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۸۳|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۲۴
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | رعد | ||||
| تعداد آیات سوره | ۴۳ | ||||
| شماره آیه | ۱۹ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۹ سوره رعد نوزدهمین آیه از سیزدهمین سوره قرآن است و در مکی یا مدنی بودن آن اختلاف وجود دارد. در این آیه با بیان یک مقایسه، کسانی که حق را پذیرفته و تسلیم آن میشوند، بینا و کسانی که آن را قبول نکنند، نابینا معرفی شدهاند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَفَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمَىٰ ۚ إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آيا کسي که ميداند آنچه از سوي پروردگارت بر تو نازل شده حق است، مانند کسي که او کور است؟ همانا فقط خردمندان پند ميپذيرند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا کسی که میداند آنچه از سوی پروردگارت بر تو نازل شده است، حق است، همانند کسی است که کوردل است؟ فقط خردمندان پند میگیرند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در اینجا وضعیت طرفداران حق را چنین توصیف کرده است: «آیا کسی که میداند آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده حق است همانند کسی است که نابیناست؟! تنها صاحبان اندیشه متذکر میشوند!» به گزارش مکارم، قرآن با این تعبیر اشاره لطیفی دارد به این مطلب که ندانستن حق و حقیقت به هیچوجه ممکن نیست مگر اینکه چشم دل انسان به کلی از کار افتاده باشد. لغت «الباب» (جمع لب) به معنای مغز هر چیز است، بنا بر این نقطه مقابل «اولوا الباب» افراد بی مغز و پوک و میان تهی و بیمحتوا هستند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره رعد، سیزدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، نود و ششمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره محمد و پیش از سوره الرحمن نازل شد. از مجموع آیات در مدنی یا مکی بودن این سوره، اختلاف نظر وجود دارد. در سوره رعد، یک یا دو آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۲۸ سوره رعد، دارای سجده مستحب است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۲۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۴۵۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۱۸۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره رعد»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۰۶.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
