آیه ۱ سوره سبأ: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱ سوره سبأ''' یکمین [[آیه]] از سی و چهارمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱ سوره سبأ''' یکمین [[آیه]] از سی و چهارمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. این سوره با [[حمد]] و [[ستایش]] [[خداوند]] آغاز میشود. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در نخستین آیه این سوره، به ستایش خداوند پرداخته و او را مالک و حاکم دنیا و [[آخرت]] دانسته است: «حمد (و ستایش) مخصوص خداوندی است که تمام آنچه در آسمانها و زمین است از آن او است و حمد (و سپاس) برای او است در سرای آخرت و او [[حکیم (اسماء الحسنی)|دانا]] و [[خبیر|آگاه]] است.» به گزارش مکارم، این سوره به همراه ۴ سوره دیگر با حمد خداوند شروع میشود که سه سوره آن ([[سوره سبأ|سبأ]]، [[سوره فاطر|فاطر]] و [[سوره انعام|انعام]]) حمد و ستایش را به خاطر آفرینش آسمان و زمین و موجودات بیان کرده و در یک سوره ([[سوره کهف|کهف]]) نیز این حمد و ستایش به خاطر [[نزول قرآن]] بر قلب [[پیامبر اسلام]] است. در حالیکه در «[[سوره حمد]]» تعبیر جامعی آمده که همه این امور را در بر میگیرد.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۶-۹|ج=۱۸}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۹ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۵۴
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | سبأ | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۴ | ||||
| شماره آیه | ۱ | ||||
| شماره جزء | ۲۲ | ||||
| شماره حزب | ۸۶ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱ سوره سبأ یکمین آیه از سی و چهارمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این سوره با حمد و ستایش خداوند آغاز میشود.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَلَهُ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ ۚ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«به نام خداوند بخشندة مهربان، ستایش خداوندی راست که تمام آنچه در آسمانها و زمین است از آنِ اوست و ستایش در آخرت نیز او را سزاست و او فرزانة آگاه است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«به نام خداوند بخشنده مهربان، سپاس خداوندی را که آنچه در آسمانها و زمین است، از آن اوست، و در [آغاز و] آخرت نیز سپاس او راست و او فرزانه آگاه است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در نخستین آیه این سوره، به ستایش خداوند پرداخته و او را مالک و حاکم دنیا و آخرت دانسته است: «حمد (و ستایش) مخصوص خداوندی است که تمام آنچه در آسمانها و زمین است از آن او است و حمد (و سپاس) برای او است در سرای آخرت و او دانا و آگاه است.» به گزارش مکارم، این سوره به همراه ۴ سوره دیگر با حمد خداوند شروع میشود که سه سوره آن (سبأ، فاطر و انعام) حمد و ستایش را به خاطر آفرینش آسمان و زمین و موجودات بیان کرده و در یک سوره (کهف) نیز این حمد و ستایش به خاطر نزول قرآن بر قلب پیامبر اسلام است. در حالیکه در «سوره حمد» تعبیر جامعی آمده که همه این امور را در بر میگیرد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره سبأ، سی و چهارمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره لقمان و پیش از سوره زمر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۶ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره سبأ، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۱۹۰.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۵۳۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۲۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۲۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۸: ۶-۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره سبأ»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۱۵.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
