آیه ۹۷ سوره اسراء: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۹۷ سوره اسراء''' نود و هفتمین [[آیه]] از هفدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۹۷ سوره اسراء''' نود و هفتمین [[آیه]] از هفدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. آیه به کسانی که [[هدایت]] میشوند و آنهایی که هدایت نمیشوند و علت این عدم هدایت اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، هدایت [[مؤمنان]] و عدم هدایت [[کافران]] را خواست و [[مشیت]] [[خداوند]] و به خاطر اعمال خود آنان بیان کرده است. سپس در ادامه آیه برای تهدید قاطع کافران، صحنهای از [[روز قیامت]] را به تصویر میکشد. براساس متن آیه، حالت کافران در قیامت چنین است: «بر روی صورتهایشان که روی زمین کشیده میشود؛ [[محشور]] میگردند؛ درحالیکه نابینا و کر و لال نیز هستند. [[جهنم]] همیشه سوزان، نیز خانه و مأوای همیشگی آنان خواهد بود.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۹۵-۲۹۸|ج=۱۲}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۳۶
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اسراء | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۹۷ | ||||
| شماره جزء | ۱۵ | ||||
| شماره حزب | ۵۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۹۷ سوره اسراء نود و هفتمین آیه از هفدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه به کسانی که هدایت میشوند و آنهایی که هدایت نمیشوند و علت این عدم هدایت اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَمَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ ۖ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِهِ ۖ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ عُمْيًا وَبُكْمًا وَصُمًّا ۖ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنَاهُمْ سَعِيرًا
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و هرکس که خداوند هدايتش کند، راهيافته اوست، و هرکس را گمراه سازد به غير از او براي آنان ياور و دوستاني نيابي و روز قيامت آنانرا کور و لال و کر به روي چهرهاشان درافتاده بر ميانگيزيم جايگاهشان دوزخ است، هرگاه که زبانۀ آتش فروکش کند بر زبانۀ آتششان ميافزاييم»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و کسی که خداوند هدایتش کند رهیافته است و کسانی را که بیراه واگذارد، هرگز برای آنان در برابر او دوستانی نخواهی یافت، و آنان را در روز قیامت، نابینا و گنگ و ناشنوا، به رو در افتاده محشور گردانیم و سرایشان جهنم است که هر چه شعلهاش فرو نشیند، بر ایشان افروخته میداریم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، هدایت مؤمنان و عدم هدایت کافران را خواست و مشیت خداوند و به خاطر اعمال خود آنان بیان کرده است. سپس در ادامه آیه برای تهدید قاطع کافران، صحنهای از روز قیامت را به تصویر میکشد. براساس متن آیه، حالت کافران در قیامت چنین است: «بر روی صورتهایشان که روی زمین کشیده میشود؛ محشور میگردند؛ درحالیکه نابینا و کر و لال نیز هستند. جهنم همیشه سوزان، نیز خانه و مأوای همیشگی آنان خواهد بود.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اسراء، هفدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره قصص و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دوازده آیه (آیات ۲۶، ۳۲، ۳۳، ۵۷ و ۷۳ تا ۸۰) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره اسراء، سه آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۱: ۴۱۰.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۳: ۲۴۷.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۹۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۹۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۲: ۲۹۵-۲۹۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اسراء»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۳۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
