آیه ۱۱۱ سوره اسراء: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۱۱ سوره اسراء''' صد و یازدهمین [[آیه]] از هفدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۱۱ سوره اسراء''' صد و یازدهمین [[آیه]] از هفدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در آخرین آیه سوره، با [[حمد]] الهی این سوره پایان مییابد، چنانکه در ابتدای سوره با [[تسبیح]] [[خداوند]] آغاز شده بود. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در آخرین آیه این سوره، [[محمد|پیامبر اسلام]] را مخاطب قرار داده و میگوید: «بگو حمد و [[سپاس]] مخصوص خداوندی است که نه فرزندی براى خود انتخاب کرده و نه شریکی در حکومت و مالکیت جهان دارد و نه سرپرستی براى حمایت در برابر ذلت و ناتوانی.» به گزارش مکارم، در این آیه به سه صفت خداوند اشاره شده است و سه نقص از او نفی میگردد: نخست نفی فرزند، دوم نفی شریک و سوم نفی ولی و حامی در مشکلات و سختیها. همچنین به گفته [[شیخ طبرسی|طبرسی]] در [[تفسیر مجمع البیان|''تفسیر مجمع البیان'']] این آیه ناظر به نفی اعتقاد سه گروه انحرافی است: [[مسیحیان]] و [[یهودیان]]، [[مشرکان]] [[عربستان سعودی|عرب]] و [[ستارهپرستان]] و [[مجوس]].<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۳۰-۳۳۱|ج=۱۲}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۳۶
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اسراء | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۱۱۱ | ||||
| شماره جزء | ۱۵ | ||||
| شماره حزب | ۵۹ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۱۱ سوره اسراء صد و یازدهمین آیه از هفدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آخرین آیه سوره، با حمد الهی این سوره پایان مییابد، چنانکه در ابتدای سوره با تسبیح خداوند آغاز شده بود.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ ۖ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًا
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و بگو: ستايش خداوندي را سزاست که فرزندي بر نگرفته، و در فرمانروايي او را هيچ شريکي نيست، و ياوري از سرِ ناتواني نداشته است، بنابراين او را چنان که سزاوار است به بزرگي ياد کن»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و بگو سپاس خداوندی را که نه فرزندی برگزیده و نه در جهانداری شریکی دارد و نه از سر ناچاری دوستی دارد، و او را چنانکه باید و شاید بزرگ بشمار»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در آخرین آیه این سوره، پیامبر اسلام را مخاطب قرار داده و میگوید: «بگو حمد و سپاس مخصوص خداوندی است که نه فرزندی براى خود انتخاب کرده و نه شریکی در حکومت و مالکیت جهان دارد و نه سرپرستی براى حمایت در برابر ذلت و ناتوانی.» به گزارش مکارم، در این آیه به سه صفت خداوند اشاره شده است و سه نقص از او نفی میگردد: نخست نفی فرزند، دوم نفی شریک و سوم نفی ولی و حامی در مشکلات و سختیها. همچنین به گفته طبرسی در تفسیر مجمع البیان این آیه ناظر به نفی اعتقاد سه گروه انحرافی است: مسیحیان و یهودیان، مشرکان عرب و ستارهپرستان و مجوس.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اسراء، هفدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره قصص و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دوازده آیه (آیات ۲۶، ۳۲، ۳۳، ۵۷ و ۷۳ تا ۸۰) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره اسراء، سه آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۱: ۴۱۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۳: ۲۹۸.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۹۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۹۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۲: ۳۳۰-۳۳۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اسراء»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۳۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
