آیه ۳۴ سوره ص: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۴ سوره ص''' سی و چهارمین [[آیه]] از سی و هشتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۴ سوره ص''' سی و چهارمین [[آیه]] از سی و هشتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. اشاره آیه به یکی از آزمایشها و امتحانهای [[سلیمان]] [[نبی]] است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در توضیح یکی از آزمایشها و ابتلائات سلیمان چنین آورده است:«ما سلیمان را آزمودیم و بر کرسى او جسدی افکندیم، سپس به درگاه [[خداوند]] انابه کرد و به سوی او بازگشت.» در لغت «کرسی» به معنای «تخت پایه کوتاه» و «جسد» به معنی جسم بیروح آمده است. به گزارش مکارم، [[مفسران]] و [[محدث|محدثان]] در این زمینه اخبار و تفسیرهایی نقل کردهاند که از همه موجهتر و روشنتر این است که: «سلیمان آرزو داشت فرزندان برومند شجاعی نصیبش شود که در اداره کشور و مخصوصا [[جهاد]] با دشمن به او کمک کنند، او دارای همسران متعدد بود؛ با خود گفت: من با آنها همبستر میشوم تا فرزندان متعددی نصیبم گردد و به هدفهاى من کمک کنند؛ ولی چون در اینجا [[غفلت]] کرد و «[[ان شاء الله|ان شاء اللَّه]]» نگفت. در آن زمان هیچ فرزندی از همسرانش تولد نیافت، جز فرزندی ناقص الخلقه همچون جسدی بیروح که آن را آوردند و بر کرسی او افکندند! سلیمان نیز سخت در فکر فرو رفت و ناراحت شد که چرا یک لحظه از [[خدا]] غفلت کرده و بر نیروى خودش تکیه کرده است؛ [[توبه]] کرد و به درگاه خدا بازگشت.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۷۹-۲۸۲|ج=۱۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ص | ||||
| تعداد آیات سوره | ۸۸ | ||||
| شماره آیه | ۳۴ | ||||
| شماره جزء | ۲۳ | ||||
| شماره حزب | ۹۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۴ سوره ص سی و چهارمین آیه از سی و هشتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. اشاره آیه به یکی از آزمایشها و امتحانهای سلیمان نبی است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَانَ وَأَلْقَيْنَا عَلَىٰ كُرْسِيِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و بهراستی سلیمان را آزمودیم و بر تخت او کالبدی افکندیم، آنگاه رو بهسوی (خدا) آورد»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و به راستی سلیمان را آزمودیم و بر تخت او جسدی را افکندیم، سپس توبه کرد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در توضیح یکی از آزمایشها و ابتلائات سلیمان چنین آورده است:«ما سلیمان را آزمودیم و بر کرسى او جسدی افکندیم، سپس به درگاه خداوند انابه کرد و به سوی او بازگشت.» در لغت «کرسی» به معنای «تخت پایه کوتاه» و «جسد» به معنی جسم بیروح آمده است. به گزارش مکارم، مفسران و محدثان در این زمینه اخبار و تفسیرهایی نقل کردهاند که از همه موجهتر و روشنتر این است که: «سلیمان آرزو داشت فرزندان برومند شجاعی نصیبش شود که در اداره کشور و مخصوصا جهاد با دشمن به او کمک کنند، او دارای همسران متعدد بود؛ با خود گفت: من با آنها همبستر میشوم تا فرزندان متعددی نصیبم گردد و به هدفهاى من کمک کنند؛ ولی چون در اینجا غفلت کرد و «ان شاء اللَّه» نگفت. در آن زمان هیچ فرزندی از همسرانش تولد نیافت، جز فرزندی ناقص الخلقه همچون جسدی بیروح که آن را آوردند و بر کرسی او افکندند! سلیمان نیز سخت در فکر فرو رفت و ناراحت شد که چرا یک لحظه از خدا غفلت کرده و بر نیروى خودش تکیه کرده است؛ توبه کرد و به درگاه خدا بازگشت.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ص، سی و هشتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره قمر و پیش از سوره اعراف نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره ص، دو یا یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. آیه ۲۴ این سوره سجده مستحب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۶: ۳۹۲.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۷: ۳۰۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۵۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۵۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۹: ۲۷۹-۲۸۲.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ص»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۶۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
