آیه ۱۰ سوره سبأ: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۰ سوره سبأ''' دهمین [[آیه]] از سی و چهارمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۰ سوره سبأ''' دهمین [[آیه]] از سی و چهارمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به بخشی از [[نعمتها]] و مواهب ویژه الهی به [[داوود]] [[نبی]] اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] از دو [[موهبت]] و [[فضیلت]] خاص که به داوود [[پیامبر]] عطا شده بود، چنین یاد کرده است: «ما به داود از فضل خود نعمتی بزرگ بخشیدیم، (ما به کوهها و پرندگان) گفتیم ای کوهها! و ای پرندگان! با او هم آواز شوید (و همراه او [[تسبیح]] خدا گوئید) و آهن را برای او نرم کردیم.» به گزارش مکارم، واژه «[[فضل]]» مفهوم وسيعى دارد كه تمام مواهبى را كه [[خدا]] به داوود ارزانى داشته بود شامل مىشود و ذكر آن به صورت «[[نكره]]» نیز دليل بر عظمت آن است. براساس متن آیه، آن دو نعمت ویژه، همراهی و هم آوایی کوهها و پرندگان با داوود در تسبیح کردن خداوند و دیگری نرم شدن آهن در دستان او بوده است. به گزارش مکارم، کلمه «اَوِّبی» در اصل از «تأویب» به معنی ترجیع و گرداندن صدا در گلو است که این ماده گاهی به معنی [[توبه]] نیز استعمال میشود. بخاطر اینکه حقیقت آن بازگشت به سوی خداست.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۷-۳۱|ج=۱۸}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۲۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | سبأ | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۴ | ||||
| شماره آیه | ۱۰ | ||||
| شماره جزء | ۲۲ | ||||
| شماره حزب | ۸۶ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۰ سوره سبأ دهمین آیه از سی و چهارمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به بخشی از نعمتها و مواهب ویژه الهی به داوود نبی اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ مِنَّا فَضْلًا ۖ يَا جِبَالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَالطَّيْرَ ۖ وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و از سوی خود به داود فضلی دادیم (و گفتیم) ای کوهها و ای پرندگان! با او در تسبیح گفتن همآواز شوید همچنین آهن را برای او نرم کردیم»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و به راستی از خود به داوود بخششی [و موهبتی] ارزانی داشتیم [و گفتیم] ای کوهها و ای مرغان با او [در تسبیح] همنوایی کنید، و آهن را برای او نرم گردانیدیم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن از دو موهبت و فضیلت خاص که به داوود پیامبر عطا شده بود، چنین یاد کرده است: «ما به داود از فضل خود نعمتی بزرگ بخشیدیم، (ما به کوهها و پرندگان) گفتیم ای کوهها! و ای پرندگان! با او هم آواز شوید (و همراه او تسبیح خدا گوئید) و آهن را برای او نرم کردیم.» به گزارش مکارم، واژه «فضل» مفهوم وسيعى دارد كه تمام مواهبى را كه خدا به داوود ارزانى داشته بود شامل مىشود و ذكر آن به صورت «نكره» نیز دليل بر عظمت آن است. براساس متن آیه، آن دو نعمت ویژه، همراهی و هم آوایی کوهها و پرندگان با داوود در تسبیح کردن خداوند و دیگری نرم شدن آهن در دستان او بوده است. به گزارش مکارم، کلمه «اَوِّبی» در اصل از «تأویب» به معنی ترجیع و گرداندن صدا در گلو است که این ماده گاهی به معنی توبه نیز استعمال میشود. بخاطر اینکه حقیقت آن بازگشت به سوی خداست.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره سبأ، سی و چهارمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره لقمان و پیش از سوره زمر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۶ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره سبأ، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۱۹۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۵۴۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۲۹.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۲۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۸: ۲۷-۳۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره سبأ»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۱۵.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
