آیه ۵۰ سوره سبأ
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | سبأ | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۴ | ||||
| شماره آیه | ۵۰ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۵۰ سوره سبأ پنجاهمین آیه از سی و چهارمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه بر اصل هدایت به دست خداوند اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
قُلْ إِنْ ضَلَلْتُ فَإِنَّمَا أَضِلُّ عَلَىٰ نَفْسِي ۖ وَإِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوحِي إِلَيَّ رَبِّي ۚ إِنَّهُ سَمِيعٌ قَرِيبٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«بگو: اگر گمراه شده باشم تنها به زیان خود گمراه میشوم و اگر راهیاب شده باشم از آن است که پروردگارم به من وحی میکند، بیگمان او شنوای نزدیک است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«بگو اگر گمراه باشم، فقط به زیان خویش گمراه بودهام، و اگر رهیافته باشم، آن به برکت وحی است که پروردگار من به من فرستاده است، چرا که او شنوای نزدیک است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه خطاب به پیامبر اسلام چنین میگوید: «بگو: اگر من گمراه شوم از ناحیه خود گمراه میشوم و اگر هدایت یابم به وسیله آنچه پروردگارم به من وحی میکند هدایت مییابم، او شنوا و نزدیک است.» به گزارش مکارم، این آیه برای روشن کردن این حقیقت است که آنچه پیامبر میگوید همه از جانب خداست و هدایت نیز از ناحیه اوست. لذا در این آیه گفته میشود که پیامبر نیز با هدایت خدا راه یافته و سعادتمند است و هیچ کس بدون هدایت الهی رستگار نمیشود.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره سبأ، سی و چهارمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره لقمان و پیش از سوره زمر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۶ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره سبأ، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۲۱۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۵۷۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۳۴.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۳۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۸: ۱۴۹-۱۵۰.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره سبأ»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۱۵.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
