|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۸۰ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۸۰ سوره اعراف''' هشتادمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۸۰ سوره اعراف''' هشتادمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. این آیه اشاره دارد به گفتگوی میان [[لوط]] از [[پیامبران]] الهی با [[قوم لوط|قومش]] که آنها را بر [[گناه]] بسیار زشتشان سرزنش و نکوهش میکرد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: در این آیه به سرگذشت لوط و قوم اشاره شده و گناه بزرگ آنها از زبان لوط، گناهی بی سابقه در جهان معرفی شده است: «بخاطر بیاورید لوط پیامبر را هنگامی که به قوم خود گفت: آیا شما عمل زشت و ننگینی انجام میدهید که احدی از جهانیان تاکنون مرتکب آن نشده است؟!» به گفته مکارم، سرگذشت لوط و قومش، در چندین سوره [[قرآن]] از جمله [[سوره هود]]، [[سوره حجر|حجر]]، [[سوره شعراء|شعراء]]، [[سوره انبیاء|انبیاء]]، [[سوره نمل|نمل]] و [[سوره عنکبوت|عنکبوت]] نیز آمده است. اما در این سوره تنها به شکل فشرده و در طی پنج آیه به آن پرداخته شده و تفصیل آن در سایر سورهها آمده است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۴۳-۲۴۴|ج=۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۲۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۸۰ | ||||
| شماره جزء | ۸ | ||||
| شماره حزب | ۳۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۸۰ سوره اعراف هشتادمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه اشاره دارد به گفتگوی میان لوط از پیامبران الهی با قومش که آنها را بر گناه بسیار زشتشان سرزنش و نکوهش میکرد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و لوط را به یاد آور آنگاه که او را بهسوی قومش فرستادیم آنگاه که به قومش گفت: آیا کار زشتی را انجام میدهید که پیش از شما هیچکس از جهانیان نداده است؟!»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و لوط را [به پیامبری فرستادیم] که به قومش میگفت آیا عمل ناشایستی را که پیش از شما هیچکس از جهانیان مرتکب نشده است، مرتکب میشوید؟»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در این آیه به سرگذشت لوط و قوم اشاره شده و گناه بزرگ آنها از زبان لوط، گناهی بی سابقه در جهان معرفی شده است: «بخاطر بیاورید لوط پیامبر را هنگامی که به قوم خود گفت: آیا شما عمل زشت و ننگینی انجام میدهید که احدی از جهانیان تاکنون مرتکب آن نشده است؟!» به گفته مکارم، سرگذشت لوط و قومش، در چندین سوره قرآن از جمله سوره هود، حجر، شعراء، انبیاء، نمل و عنکبوت نیز آمده است. اما در این سوره تنها به شکل فشرده و در طی پنج آیه به آن پرداخته شده و تفصیل آن در سایر سورهها آمده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۳۰۹.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۲۳۰.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۶۰.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۶۰.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۲۴۳-۲۴۴.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
