آیه ۱۸۵ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۸۵ سوره اعراف''' صد و هشتاد و پنجمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۸۵ سوره اعراف''' صد و هشتاد و پنجمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. موضوع آیه، دعوت به [[تفکر]] در [[آیات آفاقی]] و ملکوت آسمانها و زمین است. در این آیه [[خداوند]] انسانها را دعوت به تفکر در آیات آفاقی و آسمانها و زمین میکند. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه از دعوت [[خداوند]] به تفکر در آیات آفاقی و آسمانها و زمین سخن گفته و چنین آورده است: «آیا آنها در حکومت و نظام آسمانها و زمین و آنچه [[خدا]] آفریده است [از روی دقت و [[عبرت]]] نظر نیفکندند؟ [و آیا در این نیز اندیشه نکردند که] شاید پایان زندگی آنها نزدیک شده باشد. [اگر به این [[کتاب آسمانی]] روشن [[ایمان]] نیاورند] به کدام سخن بعد از آن ایمان خواهند آورد؟»به گفته مکارم، ملکوت در اصل از ریشه «ملک» به معنی حکومت و مالکیت است و اضافه «واو» و «ت» به آن برای تأکید و مبالغه میباشد و معمولاً به حکومت مطلقه خداوند بر سراسر عالم هستی گفته میشود.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۸-۳۹|ج=۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۴۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱۸۵ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۸۵ سوره اعراف صد و هشتاد و پنجمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. موضوع آیه، دعوت به تفکر در آیات آفاقی و ملکوت آسمانها و زمین است. در این آیه خداوند انسانها را دعوت به تفکر در آیات آفاقی و آسمانها و زمین میکند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَوَلَمْ يَنْظُرُوا فِي مَلَكُوتِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ وَأَنْ عَسَىٰ أَنْ يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ ۖ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آیا به ملک آسمانها و زمین و آنچه خدا آفریده است نمینگرند، و اینکه چه بسا اجل آنها نزدیک شده باشد؟ پس بالاتر از این به چه سخنی ایمان میآورند؟»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا در ملکوت آسمانها و زمین و آنچه خداوند آفریده است، ننگریستهاند، و اینکه چه بسا اجلشان نزدیک شده باشد، آنگاه بعد از آن [قرآن] به چه سخنی ایمان میآورند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه از دعوت خداوند به تفکر در آیات آفاقی و آسمانها و زمین سخن گفته و چنین آورده است: «آیا آنها در حکومت و نظام آسمانها و زمین و آنچه خدا آفریده است [از روی دقت و عبرت] نظر نیفکندند؟ [و آیا در این نیز اندیشه نکردند که] شاید پایان زندگی آنها نزدیک شده باشد. [اگر به این کتاب آسمانی روشن ایمان نیاورند] به کدام سخن بعد از آن ایمان خواهند آورد؟»به گفته مکارم، ملکوت در اصل از ریشه «ملک» به معنی حکومت و مالکیت است و اضافه «واو» و «ت» به آن برای تأکید و مبالغه میباشد و معمولاً به حکومت مطلقه خداوند بر سراسر عالم هستی گفته میشود.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۵: ۴۲۰.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۴۴۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۷۴.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۷۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۳۸-۳۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
