آیه ۲۰۲ سوره اعراف
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۲۰۲ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۰۲ سوره اعراف دویست و دومین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. فرورفتن در گمراهی و تبعیت تمام از شیاطین از ویژگیهای ناپرهیزگاران است که در این آیه از آن نام برده شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَإِخْوَانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الْغَيِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و دوستان (و) برادرانشان آنان را بهسوی گمراهی میکشانند، پس آنان کوتاهی نمیورزند و باز نمیایستند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و یاران [شیطانصفت آن دیگران] آنان را در گمراهی بدارند و هیچ فرونگذارند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن از گمراهی مطلق تبعیت کنندگان از شیاطین در این آیه چنین یاد کرده است: «[ولی ناپرهیزکاران] برادرانشان [یعنی شیاطین] آنان را پیوسته در گمراهی پیش میبرند و بازنمیایستند!» به گزارش مکارم، «یمدونهم» (از ماده امداد) به معنای کمک دادن، ادامه دادن و افزودن است. یعنی آنان را پیوسته در این راه میکشانند و پیش میبرند و جمله «لایقصرون» نیز به این معناست که شیاطین در گمراه ساختن این گناهکاران از هیچ چیز کوتاهی نمیکنند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۵: ۴۳۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۴۹۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۷۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۷۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۶۷-۶۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
