آیه ۱۷۷ سوره اعراف
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱۷۷ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۷۷ سوره اعراف صد و هفتاد و هفتمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه و آیه بعدی، نتیجه کلی و عمومی از سرگذشت بلعم باعورا را بیان کرده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
سَاءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَأَنْفُسَهُمْ كَانُوا يَظْلِمُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«چه بد مثالی دارند آنان که آیات ما را تکذیب و بر خود ستم میکردند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«دروغانگاران آیات ما بد سرانجامی داشتند و بر خود ستم میکردند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به سرانجام منکران و تکذیب کنندگان آیات الهی اشاره و یک نتیجه کلی از سرگذشت بلعم باعورا گرفته است: «چه بد مثلی دارند گروهی که آیات ما را تکذیب کردند؛ ولی آنها به خودشان ستم میکردند.» به گزارش مکارم، از دیدگاه قرآن این افراد در واقع به خویشتن ظلم کردهاند و بالاترین سرمایههای وجودی خود را به بهای ناچیزی فروختند و عاقبت خود و جامعه را به سقوط میکشانند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۵: ۴۰۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۴۳۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۷۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۷۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۱۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
