آیه ۱۳۱ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۳۱ سوره اعراف''' صد و سی و یکمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۳۱ سوره اعراف''' صد و سی و یکمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. آیه به عکس العمل [[فرعونیان]] در برابر [[بلا|بلاها]] و گرفتاریهایی که برایشان پیش آمده بود، اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه، از عکس العمل فرعونیان در مواجهه با بلاها چنین گزارش داده است: «اما [آنها نه تنها پند نگرفتند بلکه] هنگامی که نیکی [و [[نعمت]]] به آنها میرسید؛ میگفتند: به خاطر خود ماست! ولی موقعی که بدی [و بلا] به آنها میرسید؛ میگفتند: از شومی موسی و کسان او است! بگو سرچشمه همه این فالهای بد نزد خدا است [و شما را به خاطر اعمال بدتان [[کیفر]] میدهد] اما اکثر آنها نمیدانند.» در لغت «یَطَّیَّرُوا» (از ماده تطیر به معنی [[فال]] بد زدن) است، و ریشه اصلی آن کلمه «طیر» به معنی «پرنده» میباشد، و از آنجا که عرب، فال بد را غالباً به وسیله پرندگان میزد، گاهی صدا کردن کلاغ را به فال بد میگرفت و گاهی پریدن پرندهای را از دست چپ نشانه تیرهروزی میپنداشت، لذا کلمه «تطیر» به معنی «فال بد زدن» بهطور مطلق آمده است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۱۵-۳۱۷|ج=۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۱۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱۳۱ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۳۱ سوره اعراف صد و سی و یکمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه به عکس العمل فرعونیان در برابر بلاها و گرفتاریهایی که برایشان پیش آمده بود، اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
فَإِذَا جَاءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوا لَنَا هَٰذِهِ ۖ وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَطَّيَّرُوا بِمُوسَىٰ وَمَنْ مَعَهُ ۗ أَلَا إِنَّمَا طَائِرُهُمْ عِنْدَ اللَّهِ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«وقتی که خوبی بدیشان دست میداد، میگفتند: این برای ماست، و اگر بدی بدیشان دست میداد به موسی و همراهانش فال بد میزدند آگاه باشید که خوشبختی و بدبختی آنان از جانب خدا است ولی بیشتر آنان نمیدانند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آنگاه چون به آنان خوشی میرسید میگفتند سزاوار این هستیم، و چون ناخوشی فرا میرسید، به موسی و همراهان او فال بد میزدند، بدانید که فال [نیک و بد]شان با خداست ولی بیشترشان نمیدانند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه، از عکس العمل فرعونیان در مواجهه با بلاها چنین گزارش داده است: «اما [آنها نه تنها پند نگرفتند بلکه] هنگامی که نیکی [و نعمت] به آنها میرسید؛ میگفتند: به خاطر خود ماست! ولی موقعی که بدی [و بلا] به آنها میرسید؛ میگفتند: از شومی موسی و کسان او است! بگو سرچشمه همه این فالهای بد نزد خدا است [و شما را به خاطر اعمال بدتان کیفر میدهد] اما اکثر آنها نمیدانند.» در لغت «یَطَّیَّرُوا» (از ماده تطیر به معنی فال بد زدن) است، و ریشه اصلی آن کلمه «طیر» به معنی «پرنده» میباشد، و از آنجا که عرب، فال بد را غالباً به وسیله پرندگان میزد، گاهی صدا کردن کلاغ را به فال بد میگرفت و گاهی پریدن پرندهای را از دست چپ نشانه تیرهروزی میپنداشت، لذا کلمه «تطیر» به معنی «فال بد زدن» بهطور مطلق آمده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۳۴۳.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۲۸۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۶۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۶۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۳۱۵-۳۱۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
