آیه ۲۰۴ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۰۴ سوره اعراف''' دویست و چهارمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۲۰۴ سوره اعراف''' دویست و چهارمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. موضوع آیه فرمان به سکوت کردن و خاموش بودن در هنگام [[تلاوت]] [[قرآن]] است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، به ساکت بودن به هنگام خوانده شدن قرآن فرمان داده و چنین میگوید: «هنگامی که قرآن خوانده شود؛ گوش فرا دهید و خاموش باشید تا مشمول رحمت خدا شوید.» در لغت «انصتوا» (از ماده انصات) به معنی سکوت توأم با گوش فرا دادن است و از ظاهر آیه استفاده میشود که این حکم عمومی و همگانی و مخصوص حال معینی نیست و از [[روایات]] [[اهل بیت]] برمیآید که به طور کلی [[مستحب]] است در هر کجا و در هرحال، کسی قرآن تلاوت کند؛ دیگران به احترام قرآن سکوت کنند و گوش فرادهند و پیام خدا را در زندگی خود پیاده و عملی کنند. چراکه قرآن تنها کتاب برای خواندن و [[قرائت]] نیست، بلکه کتابی است برای فهم و درک و سپس عمل کردن. به گزارش مکارم، این حکم مستحب به قدری تأکید شده که در برخی [[روایات]] تعبیر به [[واجب]] شده است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۶۹-۷۳|ج=۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۵۲
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۲۰۴ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۰۴ سوره اعراف دویست و چهارمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. موضوع آیه فرمان به سکوت کردن و خاموش بودن در هنگام تلاوت قرآن است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و هنگامیکه قرآن خوانده میشود، به آن گوش فرا دهید، و خاموش باشید، تا بر شما رحم شود»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و چون قرآن خوانند به آن گوش بسپارید و [در برابر آن] خاموش باشید، باشد که مشمول رحمت شوید»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، به ساکت بودن به هنگام خوانده شدن قرآن فرمان داده و چنین میگوید: «هنگامی که قرآن خوانده شود؛ گوش فرا دهید و خاموش باشید تا مشمول رحمت خدا شوید.» در لغت «انصتوا» (از ماده انصات) به معنی سکوت توأم با گوش فرا دادن است و از ظاهر آیه استفاده میشود که این حکم عمومی و همگانی و مخصوص حال معینی نیست و از روایات اهل بیت برمیآید که به طور کلی مستحب است در هر کجا و در هرحال، کسی قرآن تلاوت کند؛ دیگران به احترام قرآن سکوت کنند و گوش فرادهند و پیام خدا را در زندگی خود پیاده و عملی کنند. چراکه قرآن تنها کتاب برای خواندن و قرائت نیست، بلکه کتابی است برای فهم و درک و سپس عمل کردن. به گزارش مکارم، این حکم مستحب به قدری تأکید شده که در برخی روایات تعبیر به واجب شده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۵: ۴۳۹.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۴۹۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۷۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۷۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۶۹-۷۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
