آیه ۱۲۶ سوره اعراف
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱۲۶ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۲۶ سوره اعراف صد و بیست و ششمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه ادامه سخنان ساحران در برابر تهدیدهای فرعون آمده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَمَا تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآيَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءَتْنَا ۚ رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و تو ما را مورد عیب و عار قرار نمیدهی و (عمل ما را) انکار نمیکنی مگر به خاطر اینکه به آیات پروردگارمان آنگاه که نزد ما آمدند ایمان آوردیم پروردگارا! به ما صبر عطا کن و ما را مسلمان بمیران»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و فقط از آن روی با ما کینه میورزی که به آیات پروردگارمان، به هنگامی که بر ما ظاهر شد، ایمان آوردهایم، پروردگارا بر ما [باران] صبر فروریز و ما را مسلمان بمیران»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به سخنان و پاسخ ساحران در مقابل تهدیدهای فرعون اشاره دارد و میگوید: «تنها ایراد تو، به ما این است که ما به آیات پروردگار خویش –هنگامی که برای ما آمد– ایمان آوردهایم، بار الها! پیمانه صبر [و استقامت] را تا آخر بر ما بریز و ما را مسلمان بمیران [و تا پایان عمر با اخلاص و ایمان بدار].»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۳۳۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۲۶۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۶۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۶۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۳۰۴-۳۰۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
