آیه ۹۴ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۹۴ سوره اعراف''' نود و چهارمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۹۴ سوره اعراف''' نود و چهارمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به فلسفه واقع شدن [[بلا|بلاها]] و گرفتاریها اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: در آیه به یک سنت الهی اشاره شده است: «ما در هیچ شهر و آبادی [[پیامبری]] نفرستادیم مگر اینکه اهل آن را به ناراحتیها و خسارتها گرفتار ساختیم شاید (بخود آیند و به سوی [[خدا]]) بازگردند. به گفته مکارم، سنت الهی آن بر این مقرر شده که خداوند پس از فرستادن پیامبر و فرستادهای به سوی سرزمین و دیاری، اهل آنجا را به انواع گرفتاریها و سختیها گرفتار میکند تا شاید به سوی خدا بازگردند و [[ایمان]] بیاورند یا [[توبه]] کنند. چراکه مردم تا زمانیکه در ناز و نعمت هستند؛ کمتر گوش شنوا و آمادگی برای پذیرش [[حق]] دارند. اما هنگامی که در مشکلات گرفتار میشوند، بی اختیار به یاد خدا میافتند و دلهایشان آماده پذیرش میگردد. اگرچه این بیداری اولیه که در همه یکسان است؛ در بسیاری از افراد زودگذر و ناپایدار است و به مجرد برطرف شدن مشکلات بار دیگر در خواب [[غفلت]] فرو میروند اما گروهی دیگر تسلیم حق شده و ایمان میآورند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۶۱-۲۶۲|ج=۱۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۰۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۹۴ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۹۴ سوره اعراف نود و چهارمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به فلسفه واقع شدن بلاها و گرفتاریها اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و در هیچ شهر و آبادی پیامبری را نفرستادهایم مگر اینکه اهالی آنجا را با مشکلات و مصائب گرفتار کردیم تا شاید تضرع و زاری کنند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و هیچ پیامبری به هیچ شهری نفرستادیم مگر آنکه اهل آن را به تنگدستی و ناخوشی دچار کردیم، تا زاری و خاکساری کنند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در آیه به یک سنت الهی اشاره شده است: «ما در هیچ شهر و آبادی پیامبری نفرستادیم مگر اینکه اهل آن را به ناراحتیها و خسارتها گرفتار ساختیم شاید (بخود آیند و به سوی خدا) بازگردند. به گفته مکارم، سنت الهی آن بر این مقرر شده که خداوند پس از فرستادن پیامبر و فرستادهای به سوی سرزمین و دیاری، اهل آنجا را به انواع گرفتاریها و سختیها گرفتار میکند تا شاید به سوی خدا بازگردند و ایمان بیاورند یا توبه کنند. چراکه مردم تا زمانیکه در ناز و نعمت هستند؛ کمتر گوش شنوا و آمادگی برای پذیرش حق دارند. اما هنگامی که در مشکلات گرفتار میشوند، بی اختیار به یاد خدا میافتند و دلهایشان آماده پذیرش میگردد. اگرچه این بیداری اولیه که در همه یکسان است؛ در بسیاری از افراد زودگذر و ناپایدار است و به مجرد برطرف شدن مشکلات بار دیگر در خواب غفلت فرو میروند اما گروهی دیگر تسلیم حق شده و ایمان میآورند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۳۲۰.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۲۴۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۶۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۶۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۶: ۲۶۱-۲۶۲.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
