آیه ۱۳۴ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۳۴ سوره اعراف''' صد و سی و چهارمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۳۴ سوره اعراف''' صد و سی و چهارمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به این مطلب اشاره شده که [[فرعونیان]] برای برطرف شدن [[بلا|بلاها]] به [[موسی]] متوسل میشدند و به او میگفتند که در صورت رفع بلا به او [[ایمان]] میآوردند و [[بنیاسرائیل|بنی اسرائیل]] را به سوی او میفرستند. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] به درماندگی فرعونیان به هنگام نزول بلاها و پناه بردن آنها به نزد موسی اشاره دارد و چنین میگوید: «هنگامی که بلا بر آنها مسلط میشد؛ میگفتند: ای موسی از [[خدا|خدایت]] برای ما بخواه به [[عهد|عهدی]] که با تو کرده رفتار کند، اگر این بلا را از ما مرتفع سازی، قطعا به تو ایمان میآوریم و بنی اسرائیل را با تو خواهیم فرستاد.» به گفته مکارم، درباره اینکه منظور از «عهد» در این آیه چیست؟ [[مفسران]] نظرات مختلفی گفتهاند: «برخی آن را به [[اجابت]] [[دعای]] [[موسی]] که [[خداوند]] به او وعده داده بود و برخی آن را به عهد [[نبوت]] او [[تفسیر قرآن|تفسیر]] کردهاند.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۲۴-۳۲۶|ج=۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۱۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱۳۴ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۳۴ سوره اعراف صد و سی و چهارمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به این مطلب اشاره شده که فرعونیان برای برطرف شدن بلاها به موسی متوسل میشدند و به او میگفتند که در صورت رفع بلا به او ایمان میآوردند و بنی اسرائیل را به سوی او میفرستند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوا يَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَ ۖ لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و هنگامیکه عذاب بر آنان واقع شد، گفتند: ای موسی! با توسل به وحیی که خداوند به سویت فرستاده است برای ما پروردگارت را به فریاد بخوان و از او بخواه این عذاب را از ما بردارد اگر عذاب را از ما دور کنی حتماً به تو ایمان میآوریم، و حتماً بنیاسرائیل را همراه تو میفرستیم»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و چون بلا بر سرشان آمد گفتند ای موسی برای ما از پروردگارت بخواه که با پیمانی که با تو دارد [بر ما رحمت آورد] که اگر بلا را از ما بگردانی، به تو ایمان میآوریم و بنیاسرائیل را همراهت میفرستیم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن به درماندگی فرعونیان به هنگام نزول بلاها و پناه بردن آنها به نزد موسی اشاره دارد و چنین میگوید: «هنگامی که بلا بر آنها مسلط میشد؛ میگفتند: ای موسی از خدایت برای ما بخواه به عهدی که با تو کرده رفتار کند، اگر این بلا را از ما مرتفع سازی، قطعا به تو ایمان میآوریم و بنی اسرائیل را با تو خواهیم فرستاد.» به گفته مکارم، درباره اینکه منظور از «عهد» در این آیه چیست؟ مفسران نظرات مختلفی گفتهاند: «برخی آن را به اجابت دعای موسی که خداوند به او وعده داده بود و برخی آن را به عهد نبوت او تفسیر کردهاند.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۳۴۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۲۸۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۶۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۶۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۳۲۴-۳۲۶.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
