آیه ۳۷ سوره ابراهیم
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۳۷ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۷ سوره ابراهیم سی و هفتمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. این آیه به دعای ابراهیم درباره همسر و فرزندانش اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
رَبَّنَا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِيُقِيمُوا الصَّلَاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«پروردگارا! من (يکي از) فرزندانم را در درّهاي بيکشت و زرع (و) در کنار خانۀ تو که آن ر احرام ساختهاي سکونت دادهام، پروردگارا تا اينکه نماز را برپا دارند، پس چنان کن که دلهاي گروهي از مردم متوجه آنان گردد و از ميوهها به آنان روزي ده شايد که سپاسگزار باشند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«پروردگارا من برخی فرزندانم را در سرزمینی بیآب و علف، در جوار بیتالحرام تو، سکنا دادهام، تا -پروردگارانماز را برپا دارند، پس دلهای مردمی را به آنان مهربان کن، و از فرآوردهها روزیشان ببخش باشد که سپاس بگزارند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن دعای ابراهیم درباره فرزندانش را چنین بازگو نموده است: «پروردگارا من بعضی از فرزندانم را در سرزمین بی آب و علفی در کنار خانهای که حرم تو است ساکن ساختم تا نماز را بر پای دارند، تو قلبهای گروهی از مردم را متوجه آنها ساز و از ثمرات به آنها روزی ده. شاید آنان شکر تو را بجای آورند.» به گزارش مکارم، این آیه به قسمتی از زندگی ابراهیم اشاره دارد که او همسرش هاجر و فرزندش اسماعیل را طبق فرمان خداوند به سرزمین بی آب و علف مکه آورد و سپس خودش از آنجا رفت. او به هنگام جدایی و خداحافظی، از خداوند چنین تقاضا کرد که گروهی از مردم را متوجه و ساکن آن دیار گرداند و مهر خانوادهاش را دل آنان بیندازد و آنها را از انواع میوهها و محصولات برخوردار نماید تا شاید شاکر نعمتهای الهی باشند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۱۰۳.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۹۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۶۰.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۶۰.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۶۲-۳۶۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
